(Yazı instagram hesabımızda ki görsellerin üzerinde ki yazı gönderiye buraya tıklayarak ulaşabilirsiniz)

Açıklamaya geçmeden önce bir şeye değinmek istiyorum. Malum sayfa sahtekarlığına ve iftiralarına devam ediyor bizde vakit buldukça cevap veriyoruz. Acaba bunlar gerçekten Allah’tan korkuyorlar mı? Çünkü gerçek manada Allah korkusu olan birisi bunları çelişki diye sunup hadisleri itibarsızlaştırmaya çalışmaz, sahtekarlık yapmaz, insanların aklını karıştırıp fitne çıkarmaz. Acaba işin doğrusuna erişme imkanları yoktur bu yüzden mi yanlış şeyler paylaşıyorlar, doğru bilgiye ulaşma imkanları mı yoktur diye iyi niyetli bir şekilde düşündüm ve Google’de sadece “Şiir yazmak günah mı?”, “Peygamber Efendimiz şiir yazılmasını yasakladı mı?”, “Şiir ile ilgili hadisler” bide bir önceki resimde ki hadisi aratıp bir çok bilgiye ulaştım ve dakikalar içinde tarihi bir çok bilgiye ve hadise ulaştım anladım ki bilgiye ulaşma imkanları var her gün instagramda dolaşma imkanı olanların Google’ye girme imkanı da vardır diye düşünüyorum.
Ve anladım ki bunlar bile bile hakkı gizliyorlar bile bile sahtekarlık yapıp insanların akıllarını bulandırıyorlar “Biz Kur’an Müslümanıyız” diyenlerin acaba şu ayetten haberi var mı? “Hakkı batılla karıştırıp da bile bile hakkı gizlemeyin (Bakara/42)” hiç zannetmiyorum… Ateistler ile hadis inkarcıları arasında pek fark yoktur birisi ayetleri cımbızlar Kur’anı inkar eder diğeri hadisleri cımbızlar sünneti/hadisi inkar eder… 
Şimdi hadislerin açıklamasına geçelim.
“Şairlere ise, haddi aşan azgınlar uyarlar. Görmez misin ki onlar, her vadide şaşkın şaşkın dolaşırlar ve yapmadıkları şeyleri söylerler. (Şuara/224-226)” Şimdi ayette Allah şairler hakkında olumsuz şeyler söylüyor onların peşinden gidenlerin haddi aşan azgınlar olduğunu bildiriyor. Bu sahtekarlar bu ayetleri görünce hemen yerinden fırlar ve derler ki “Ayetin kimden bahsettiğine bak bir sonra ki ayete de bak bir sonraki ayette şöyle diyor “Ancak iman edip salih amel işleyen, Allah’ı çok anan ve haksızlığa uğratıldıktan sonra öçlerini alanlar başka. Zulmedenler hangi akıbete uğrayacaklarını göreceklerdir. (Şuara/227)” Yani eğer şair olan kişi düzgün şiir yazarsa salih amel işlerse Allah’ı çok anar İslam’ın yasaklarına karşı çıkmadan şiir yazarsa sorun yok. Ama İslam’ın yasakladığı şekilde şiir yazarsa, Allah’ın yasakladığı şekilde şiir yazarsa o zaman o şairin arkasından gidenler haddi aşanlar olur. Normal şekilde şiir yazarsan sorun olmaz.”
Üç aşağı beş yukarı size böyle bir açıklama yaparlar ama iş hadislere gelince leş görmüş çakal gibi saldırırlar ve bile bile hakkı gizlerler. Hadislerde de durum ayette ki ile birebir aynı eğer şiir sizi Allah’tan uzaklaştırıyorsa, İmani yükümlülüklerinizi yapmanıza mani oluyorsa, sizi harama günaha sevk ediyorsa, içerisinde Allah’ın yasakladığı şeyleri barındırıyorsa haramdır ama bunun aksine sizi iyiliğe yönlendiriyor, imanınızı kuvvetlendiriyor, İslam’ı daha düzgün yaşamanızı sağlıyor, sizi İslami olarak olumlu yönde geliştiriyorsa sıkıntı yoktur.
Bide Peygamber Efendimizin hayatından şiir ile ilgili kesitlere yer verelim;
“Şiir de (normal) söz gibidir; güzeli güzel, çirkini çirkindir.” (1)
“Allah Resûlü, Hassân b. Sâbit’i (Peygamberimizin şairi), “Onları (şiirinle) hicvet, Cebrail seninle birliktedir.” diyerek şiire teşvik etmiştir.”(2)
“Yine, “Şairlere ancak azgınlar uyar.” (az önce bahsi geçen ayet) âyeti inince Kâ’b b. Mâlik, Peygamber Efendimize (sav) gelerek, “Allah Teâlâ şiir hakkında bildiğin âyeti indirmiştir, sen bu konuda ne dersin?” diye sormuş, bu soruya Hz. Peygamber, “Hiç şüphesiz mümin (hem) kılıcı, (hem de) dili ile cihad eder.” (3) karşılığını vererek dil ile cihadın önemine dikkat çekmiştir.”
“Aynı şekilde o, “En değerli cihad, zalim yöneticinin karşısında doğruyu dile getirmektir.” (4) buyurmuştur.
“Şiirden bir kısmı, şübhesiz hikmettir” (5)
“…Çünkü Ümeyye’nin bu dizelerinde yerin ve göğün yaratılışı, melekler ve benzeri diğer Arap şairlerinin ele almadığı konular işlenmektedir. Bu dizeler Hz. Peygamber’in o kadar hoşuna gitmiştir ki, Şerîd’in sözlerini bitirmesinin ardından, “Ümeyye neredeyse şiirlerinin diliyle Müslüman olmuş.” demiştir.” (6)
“Seleme ibnu’1-Ekva’ (R) şöyle demiştir: Bizler Rasûlullah(S)’ın maiyyetinde Hayber gazasına çıkmıştık. Bir gece yürüdü­ğümüz sırada kaafileden bir adam Âmir ibnu’l-Ekva’a hitaben:
— Yâ Âmir! Bize kısa vezinli şiirlerinden biraz dinletsen ya! dedi.
Selemetu’bnu Ekva’: Âmir, şâir bir kimse idi, dedi. Bu istek üze­rine Âmir, bineğinden aşağıya indi ve kaafileyi şu beyitleri söyleye­rek yürütüyordu:
Yâ Allah! Sen olmayaydın biz doğru yolu bulmaz, sadaka da vermez, namaz da kılmazdık. Hayâtımız Sen’in rızân yolunda fe­da olsun, işlediğimiz günâhları mağfiret eyle! Düşmanlarla karşıla­şırsak ayaklan sabit kıl. Üzerimize sekînet ve metanet indir. Biz kıtale çağırıldığımız zaman hemen savaşa geliriz. O düşmanlar bizim üzeri­mize (yiğitlikle değil) bağırmakla hamle yapmışlardır.
Bu şiir üzerine Rasûlullah:
— “Şiir inşâd edip develeri yollandıran kimdir?” diye sordu. Sahâbîler:
— Âmir ibnu’I-Ekva’dır, dediler. Rasûlullah:
— “Allah Âmir’e rahmet eylesin!” diye duâ etti.” (7)
“Yüzden fazla Peygamber (s.a.v.)’in sohbetinde bulundum. Peygamber (s.a.v.)’in ashabı karşılıklı şiirler okurlar, cahiliye dönemine ait bazı şeyleri müzakere ederlerdi. Peygamberimiz (s.a.v.)’de susar ve bazan da onlarla birlikte gülümserdi.” (8)
Daha bunlar gibi onlarca örnek var ama bu sahtekarların işine gelmez bunları görmek ve anlamak.
Özet yapıp bitirelim;
Binaenaleyh şiir ve şarkı söyleyip yazmakta herhangi bir sakınca yoktur, yeter ki İslâm’ın getirdiği ölçüler dahilinde olsun. Bu daireyi aşan ve hesaba katmayan her türlü tasarruf haramdır.
Mesela İslâm dini içkiyi, zulmü ve iffetsizliği yasaklamıştır. Dolayısıyla bu gibi şeyleri öven ve insanlara menhiyatı tavsiye eden şiir ve şarkılar, dinen haramdır. Yine aynı şekilde muayyen bir kadını vasfeden, bir zalimi öven şiir ve şarkılar da yasaklanmıştır.
Biraz ağır konuştum ama olsun aslında bunlara az bile de neyse.
Selametle…
1- Suyuti/4939, Taberani
2- Buhârî, Bed’ü’l-halk, 6 / Müslim, Fedâilü’s-sahâbe, 153
3- İbn Hanbel, III, 456.
4- Ahmed bin Hanbel, 5/251; İbn Mâce, Fiten 20, hadis no: 4011-4012; Tirmizî, Fiten 13, hadis no: 2175; Ebu Dâvud, Melâhim 17
5- Buhari Edeb 90
6- (Müslim, 41/Şiir, 1 (II, 1767), nr: 1; İbn Mâce, 33/Edeb, 41 (II, 1236); İbn Hanbel, IV, 388, 389, 390)
7- Buhari Edeb 90/172
8- Müsned: 20096, Tirmizi 70/2850

Ölü, kendisine feryâd ve figânla ağlanması se­bebiyle kabrinde azâb olunur hadisinin açıklaması

Daha önce de söylemiştim hadis inkarcıları ile ateistlerin aralarında pek bir fark yoktur birisi cımbızlama yapıp yalan yanlış aktarıp Kur’an-ı, İslam’ı inkar ediyor diğeri hadisleri. İkisinin de yöntemi aynı yani. Yanda (ya da yukarıda) ki fotoğrafta ki yazıda ki hadisin bir cümlesini cımbızlıyorlar altına da bir tane ayeti yapıştırıyorlar bu şekilde paylaşıp bu konu ile ilgili bilgisi olmayanların aklına şüphe sokuyorlar ve Peygambersiz bir din oluşturma hedeflerine doğru ilerliyorlar. Tabi bunu okuyanlarda hiç araştırma zahmetine girmiyorlar maalesef.
Buhari de bu konu ile ilgili bap bile var, zaten Buhari bizzat kendisi bu hadisin açıklamasını yapıyor ama onlar sadece işlerine gelen kısmı alıp cımbızlama yapıyorlar. Önce hadisi verelim “Ölü, kendisine feryâd ve figânla ağlanması se­bebiyle kabrinde azâb olunur” Şimdi gelelim hadisin açıklamasına. Buhari bu hadisi daha nakletmeden önce açıklamasını yapıyor ve şöyle diyor “Bu azâblanmaya sebeb olan ağlama, sağlığında Ölülere feryâdla ağlama, ölünün kendi âdeti ve hayât yolundan olduğu zamandır Çünkü Yüce Allah: “Ey îmân edenler, kendilerinizi ve aile ferdlerinizi ateşten koruyun”buyurmuştur (Tahrim: 6)
Buhari’nin açıklamasının devamı da var ancak bu kadarı bile yeterli aslında. Anlamayanlar için biz daha detaylı bir şekilde anlatalım.
“Hayâtında ölülere feryâdla ağlayıcılık eden bir adam, çocuklarını da bu çirkin âdete alıştırmış ve kendisi ölünce, bu alışık aile halkı bu defa da kendisine feryâdla ağlayacaklarından, iyi terbiyeleri ve çirkin işlerden korunmalarıyla vazifeli bulunduğu ailesi ferdlerini iyi terbiyeleri şöyle dursun, ağlayıcılık gibi bir mekruha alıştırmış bulunduğundan kendi kötü eseri olarak azâb olunur demek olur.”
Yani kişi hayattayken ailesine “Ölünün arkasından feryad etmeyin, isyan etmeyin bu kötü ve günah bir iştir, dinimiz bunu yasaklamıştır ölülerin arkasından isyan etmeyin, feryad etmeyin, saçızını başınızı yolmayın” demişse bu kişiye azap edilmez çünkü o üzerine düşen vazifeyi yapmıştır ancak kişi bunları söylemediyse, ailesine bunları anlatmadıysa, üstüne birde kendisi yaşarken bunları yapıyorsa ya da ailesine yaptırıyorsa ya da kendisi böyle bir iş yaparak ailesine kötü örnek olup onların da bunu yapmasına sebep oluyorsa, kendi yaptığı şeyi meşru bir şeymiş gibi gösteriyorsa şu ayetlere göre

Ölü ailesinin kendisi için ağlamasından dolayı azaba uğratılır

[stextbox id=’warning’]Peygamberimiz (a.s.m) Uhud Gazvesinde yaralandığı zaman, önce suyla yıkamışlar, kanın durmadığını görünce Hz. Fatıma, bir parça hasır yakarak yaranın üzerine koymuş ve kan durmuştur.(Buharî, Tıp, 27).

Câbir (r.a)’den rivayet olunduğuna göre; Peygamber (s.a), ok yarasından dolayı Sa’d b. Muaz’ı dağlamıştır.[Müslim, selâm 74;Tirmizî, tıb 11; İbn Mâce, tıb 24; Ahmed b. Hanbel, IV, 65, V, 378.Sünen-i Ebu Davud Terceme ve Şerhi, Şamil Yayınevi: 13/498][/stextbox]

ve
[stextbox id=’warning’]“Şifa üç şeydedir: Bal şerbeti, kan aldırma, ateşle dağlama. Ancak ümmetimi dağlamaktan menediyorum” (Buhari, Tıbb 3)

“Hastalığını iyileştirmesi için vücudunu dağlattıran veya (kendisine) okutup üflettiren Allah’a tevekkül etmemiştir”[Ahmed b. Hanbel, IV, 249, 251][/stextbox]

Özet Açıklama:

Peygamberimiz (asm) devrinde modern cerrahiden söz etmek mümkün değildir. Tedavi metotları olarak, hacamat, bal şerbeti, ateşle dağlama ön planda ki tedavi yöntemlerinden biridir.
Peygamberimiz (asm)’in bunu kullandığına dair sahih rivayetler olduğu gibi, bundan hoşlanmadığı, hatta yasakladığına dair sahih rivayetler de vardır. (bk. Mecmau’z-Zevaid, 5/91, 97)
Dağlama, eskiden beri Araplar arasında kullanılan bir tedavî metodu olmasına rağmen, hastaya fazla acı çektirdiği için Araplar arasında “Dağlama en son tedavi şeklidir.” sözü meşhur olmuştur. (bk. İbn Hacer, ilgili hadisin şerhi).
Dağlama yöntemiyle yapılan tedavinin, bazı hadislerde tavsiye ve hatta tatbikatına rastlandığı hâlde, bazı hadislerde de yasaklandığı görülür. Bu durumu, âlimler, “ıstırap veren, tehlikeli ve maharet isteyen bir tedavi metodu olması nedeniyle, mecbur kalmadıkça, ehil kişi bulmadıkça başvurulmaması gerekir Bir hastalığı daha hafif ve daha kolay yoldan tedavi imkânı varken dağlama ile tedavi etmek yasaklanmıştır. Ancak dağlamadan başka tedavi im­kânı kalmadığı zaman tedavi için dağlama yoluna başvurmakta şer’î bir sa­kınca yoktur.” şeklinde yorumlarlar.
 

Detaylı Açıklama:

Bir hastalığı daha hafif ve daha kolay yoldan tedavi imkânı varken dağlama ile tedavi etmek yasaklanmıştır. Ancak dağlamadan başka tedavi im­kânı kalmadığı zaman tedavi için dağlama yoluna başvurmakta şer’î bir sa­kınca yoktur.
Hattâbî, Hz. Peygamber’in dağlamayı yasaklamasına sebep olarak iki ayrı önemli sebep daha gösterir:
1) Hz. Peygamber’in dağlama yoluyla tedaviyi yasaklamasının bir se­bebi de cahiliye araplannın, “Nerede olsanız, sağlam kaleler içinde bulun­sanız yine ölüm sizi bulur” (Nisa/78) kaziyye-i ilâhiyesine aykırı olarak, ölüm ve ka­lımı Allah’ın irade ve kazasına değiî de tamamen maddî sebeplere bağlama­ları ve dağlamanın ölüme karşı kesin bir çare olabileceğine dair inançları idi.
Oysa bütün tedavi yöntemleri kesin sonuç almak için yeterli ve mutlak sebep değil, ancak şifa için Allah’ın izni ve iradesi dahilinde birer vasıtadan ibaretti.
Hz. Peygamber işte bu sözü geçen yanlış inançla kendisine başvurulan dağlama ile tedavi yolunu yasaklamıştı.
2) Hz. Peygamber’in bu tedavi yolunu yasaklamasının diğer bir sebebi de onların daha hastalık gelmeden önce hastalıktan korunmak maksadıyla kendilerini dağlamayı bir adet haline getirmiş olmalarıydı. Oysa zaruret ol­madan vücudu dağlattırmak mekruhtur.
Bir ihtimal uğruna böylesine tehlikeli bir tedavi yolunu göze almanın yanlışlığını açıklamak icap ediyordu. İşte Hz. Peygamber’in dağlama ile il­gili olarak getirdiği yasağın bir sebebi de bu idi.
Bu mevzuda İbn Kuteybe şöyie diyor:
“Bazı hadisler arasında çelişki bulunduğunu iddia eden sapık mezhep sahipleri bu iddialarını ispat için şöyle diyorlar:
Siz Rasûlullah’ın, “Hastalığını iyileştirmesi için vücudunu dağlattıran veya (kendisine) okutup üflettiren Allah’a tevekkül etmemiştir”[Ahmed b. Hanbel, IV, 249, 251.] buyurdu­ğunu rivayet ettiniz, sonra da Rasûlullah’ın Es’ad b. Zürâre’yi dağladığını ve; “Sizin tedavi olduğunuz şeylerde bir hayır varsa şüpesiz hacamatçının kan akıtmak için neşterle vücudu yarmasında veya ateşle dağlamasındadır.”[Buharî, tıb 4.] buyurduğunu rivayet ettiniz. Bu ise birinci hadisin hilâfınadır.
Cevap: Biz deriz ki, burada herhangi bir uyuşmazlık yoktur. Her bir hadisin yeri vardır. Oraya konulduğu zaman uyuşmazlık ortadan kalkar. Dağlamak iki çeşittir:
Birisi, Acemlerin pek çoğunun yaptığı gibi hastalığa yakalanmamak, has­ta olmamak için sağlam birisini dağlamaktır. Onlar çocuklarını ve gençleri­ni kendilerinde hastalık olmadığı halde dağlarlar. Bu dağlamanın onların (ço­cukların) sıhhatini koruyacağını ve hastalıkları onlardan uzaklaştıracağını zannederler.
İşte Rasûlullah’ın (s.a) iptal ettiği ve hakkında, “Dağlanan tevekkül etmemiştir” dediği husus da budur. Çünkü o sıhhatli olduğu halde dağlan­mak ve tabiatını ateşle korkutmakla kendisinden Allah’ın kaderini uzaklaş-tırabileceğini zannetmektedir. Eğer Allah’a tevekkül etmiş olsaydı, O’nun (c.c) kazasından insanı kurtaracak hiçbir şey olmadığını bilirdi ve sıhhatli olduğu halde tedavi olmaz ve hastalıktan kurtulmak için hastalık olmayan yeri dağîamazdı.
Diğer dağlamaya gelince; yara iltihaplandığı ve kan akıp kesilmediği zaman yarayı dağlama, karında ve bedende su toplandığı zaman damarların dağlanması da böyledir.
İşte Rasûlullah’ın, “Muhakkak onda şifa vardır” dediği dağlama bu­dur. (Resulullah) Es’ad b.Zürâre’yi, boynunda hissettiği bir hastalıktan do­layı dağlamıştır. Bu ise birinci gibi değildir. Çünkü hastalığa yakalanınca te­davi olan bir kimseye “tevekkül etmemiştir” denilemez.
Halbuki Rasûlullah (s.a) tedavi olunmasını emretmiş ve, “Her hastalı­ğın ilacı vardır” [Buharî, tıb 1; Ahmed b. Hanbel, I, 377, 413, III, 156, IV, 278.] buyurmuştur. İlaç mutlaka şifa vereceğinden değil, sade­ce bu ilaç ile Allah’ın kendisine afiyet vermesi umularak içilir. Çünkü Alla-hu Teâlâ herşey için bir sebep kılmıştır.” [İbn Kuleybe, Hadis Müdafaası, 432-434.]
Bu konuda âlimlerce verilen izahlardan şu netice alınır:
Dağlamanın yasak olduğu durumlar:
1- Dağlamaktan başka tedavi mümkün iken,
2- Dağlamak tehlikeli iken,
3- Şifayı Allah’dan değil de dağlamaktan beklerken,
4- Sağlıklı olduğu halde hastalanmamak için ve bir tedbir mahiyetinde olmak üzere dağlamak.
Yukarıdaki maddelerde yazılı durumlarda dağlamak da dağlanmak da yani kişinin kendi nefsini dağlaması veya başkasını dağlaması yasaktır.
Hastalıktan kurtulmanın başka çaresi görülmüyorsa zaruret halinde ve son çare olarak dağlama yoluna gidebilir.[Hatiboğlu Haydar, Sünen-i İbn Mâce Tercemesi ve Şerhi, IX, 251-252.Sünen-i Ebu Davud Terceme ve Şerhi, Şamil Yayınevi: 13/498-500.]