Sözde Çelişkili Ayetler(!) | Ateistlere Cevap

Ankebut 13 ve Fatır 18 ayetleri çelişiyor mu? Bir kişi başkasının günahını yüklenir mi yüklenmez mi?

Ateistlere Cevaplar — Thu, 26 Jul 2018 10:58:33 +0000

Ankebut 13 ayeti ile Fatır 18 ve Necm 38 ayetleri çelişiyor mu? Bir kişi başkasının günahını yüklenir mi yüklenmez mi?

Andolsun, onlar mutlaka kendi yüklerini ve kendi yükleriyle beraber nice ağır yükleri yükleneceklerdir. Uydurmakta oldukları şeylerden de kıyamet günü şüphesiz, sorguya çekileceklerdir. (Ankebut-13)

Hiçbir günahkâr başka bir günahkârın yükünü yüklenmez… (Fatır-18)ve(Necm-38)

Fatır Suresi 18. ayette “Hiç bir günahkâr, başkasının günahını yüklenmez…” buyurularak genel kaide verilmiştir. Mesela, bir genç zina ettiyse babası bundan mesul değildir. Ya da bir adam faizle kredi çektiyse hanımı bu günahtan sorumlu değildir. Yani günah yükünü yüklenmez. Ankebut Suresi 13. ve Nahl Suresi 25. ayetlerde kastedilen ise, şerre sebeplik edenin, kaynak olanın, kötülüğe ön ayaklık yapanın fazladan üzerine alacağı günah yüküdür. (bkz. Taberi, XIV, 94-95; Razi, XX, 18) Yani, genç zina etti ama onu zina etmek için bir kadınla baş başa bırakan, ‘hayatını yaşa evladım, bize söyleme ama her zevki tat’ diye çocuğunu zinaya sevk eden ya da çocuğuna İslam’ı anlatmyan zinanın haram olduğu çocuğuna anlatmayan babası ise, çocuğun günahının bir kısmını o da yüklenir. Ya da eşine kredi çekmesi hususunda baskı yapıyorsa ve eşini harama sevk ediyorsa adamın yüklendiği günahın bir kısmını ona sebep olmaktan dolayı eşi de üzerine alır.

“Kıyamet günü kendi günahlarını ve ilimsizce saptırdıkları kimselerin günahlarından bir kısmını taşımaları için (bunu söylerler)…” (Nahl Suresi, 16/25)

Şüphesiz ki onlar, kendi yüklerini ve kendi yükleriyle birlikte (bir kısım) yükleri (daha) taşıyacaklar ve atmış oldukları iftiralarından dolayı kıyamet gününde muhakkak sorulacaklardır.” (Ankebut Suresi, 29/13)

Şu ayet konumuzu çok güzel özetliyor: Kim güzel bir (işte) aracılık ederse, ona o işin sevabından bir pay vardır. Kim de kötü bir (işte) aracılık ederse, ona da o kötülükten bir pay vardır. Allah’ın her şeye gücü yeter. (Nisa/85)

Birde Peygamber Efendimizin bir hadisini paylaşalım: “Kim islamda iyi bir çığır açarsa açtığı çığırın ecri ve kendisinden sonra, onunla (o çığırla) amel edenlerin ecirleri, sevaplarından hiçbir şey eksilmeden ona aittir. Kim de İslam’da (Müslümanlar içinde) kötü bir çığır açarsa, açtığı çığırın günahı ve kendisinden sonra onunla amel edenlerin günahları, günahlarından bir şey eksilmeden ona aittir.” (Riyâzu’s-Salihîn, 19, bab. 172. hadis, s. 158) hadisinde anlatılan da budur. Son olarak özet geçelim. Necm/38, Fatır/18 de Birisi bir suç işledi diye, kalkıp onun aile efradına, yakınlarına vs. zarar verilemeyeceğini ifade etmektedir. Yani birisinin hatası başkalarına teşmil edilemez. Bir Müslümanın hatasından dolayı diğerleri hatalı gösterilemez. Birinin adam öldürmesinden kabilesi sorumlu tutulamaz.
Demek ki, başkasının günah işlemesine neden olmak ile kendi günahından başkasının sorumlu olması farklıdır.
Beğenmeyi yorum yapmayı ve paylaşmayı unutmayın Bide hayr duası ederseniz hiç fena olmaz 🙂

The post Ankebut 13 ve Fatır 18 ayetleri çelişiyor mu? Bir kişi başkasının günahını yüklenir mi yüklenmez mi? first appeared on Ateistlere Cevap.

Yaratanların en güzeli ayeti | Muminun:14 ayetinin açıklaması

Ateistlere Cevaplar — Mon, 23 Jul 2018 09:42:19 +0000

Önce ayetin mealini verelim

“Yaratanların en güzeli olan Allah’ın şânı ne yücedir!” [Muminun:14]

Ateistler bu ve buna benzer ayetleri delil getirerek “Madem yaratıcı bir tane Allah neden burada yaratanların/yaratıcıların en güzeli diyor? demek ki Allah’ta biliyor ki birden fazla yaratıcı var…” gibi bir iddia da bulunuyorlar. Kur’an’da bu şekilde birkaç ayette daha böyle bir ifade kullanılır. Açıklamaya geçmeden önce şunu söylemek istiyorum Kur’an’da onlarca ayette şirkten sakındırıldığı halde, Kur’an’ın en temel konusu Allah’ın varlığı ve birliği, ondan başka ilah olmadığı, tek yaratıcının O olduğunun anlatılması olmasına rağmen bir çok ayette bu noktaya vurgu yapılırken yapılıyor olmasına rağmen çıkıpta “Allah’ta biliyor ki birden fazla yaratıcı var…” gibi bir iddia da bulunmak ne kadar mantıklı bir yaklaşım sizce?
Peki bu ayetlerin manası nedir?
Ayetteki yaratanların en güzeli ifadesinin Arapçası Ahsenü’l-Hâlikîn dir. Burada ki “Hâlk”/“yaratma”” kelimesi Arapça’da yoktan var etmek anlamında kullanıldığı gibi, “güzelce ölçüp biçmek, yapmak, inşa etmek” anlamında da kullanılır. İkinci anlamıyla yaratma kelimesi hem Allah hem de insanlar için kullanılabilir.
Mesela; “Hamd olsun Allah’a ki, gökleri ve yeri yarattı.”(Enam, 6/1) mealindeki ayette geçen “HLK” fiili, daha önce bir modeli olmaksızın, Allah’ın onları yoktan var ettiği anlamında kullanılmıştır. Bu tür halk/yaratma, Allah’a mahsustur. “Yaratan ile hiç bir şey yaratamayan bir olur mu? Hiç mi düşünmüyorsunuz?” (Nahl, 16/17) mealindeki ayette geçen “HLK” fiili, daha önce bir modeli olmaksızın, Allah’ın onları yoktan var ettiği anlamında kullanılmıştır. Bu tür halk/yaratma, Allah’a mahsustur.
“Yaratan ile hiç bir şey yaratamayan bir olur mu? Hiç mi düşünmüyorsunuz?” (Nahl, 16/17) mealindeki ayette bu gerçeğe vurgu yapılmıştır. Hz. İsa (as) ile ilgili olan: “Hani bir vakit sen, benim iznimle, çamurdan/ topraktan kuş şekline benzer bir şey halk ediyordun.” mealindeki ayette ise, “HLK” fiili, bir maddeden bir şey yapmak, inşa etmek anlamında, insan için kullanılmıştır. (bk. Isfahanî, Mufredatu’l-Kur’an, “HLK” maddesi).
Buna göre, “Ahsenü’l-Hâlıkîn” gibi tabirler, insan aklının algılamasına yardım eden bir düzeyi göz önünde bulunduran bir ifade tarzıdır. İşte Kur’an, kullandığı bu gibi ifadelerle, insanlara ders veriyor ve Allah’ın yaratması ile insanların ustalığı arasında yerden göğe kadar fark olduğunu bildiriyor. Değişik elementleri ihtiva eden toprağı insan ele aldığı zaman, ondan kerpiç, tuğla, çömlek, sütun ve benzeri şeyler meydana getirir. Hâlbuki Allah aynı topraktan insan gibi bir mucize varlık yaratıyor. Hayat hâlk ediyor. Nabzı atan ve kalbi çalışan canlılar yaratıyor.
Özet yapıp bitirelim
‘Yaratma’ eylemini, yoktan var etme anlamında kullandığımızda Allah’tan başkası için yaratma eylemini kullanamayız. ‘Yaratma’ eylemini, “ortaya bir iş koyma, bir şey icat etme” anlamında kullandığımızda ise, Allah Teâlâ’yı iş yapanların en güzeli şeklinde ifade etmiş oluruz. “Hâlk”/”yaratma fiilinin Arap örfünde kullanımı bu anlamda olduğu için Kur’an-ı Kerim’de de (Mü’minûn, 14; Saffât, 125) bu şekilde kullanılmıştır. Yani bu ayetler de geçen anlamı yoktan var etmek değil ortada bulunan, elde olan şeylerden yeni şeyler meydana getirmek anlamında kullanılmış ve iş yapanların, bir şeyler meydana getirenin en güzelinin Allah olduğu vurgulanmıştır.
Yani durum ateistlerin-deistlerin iddialarında ki gibi değil. Allah burada başka “Tanrı” var demiyor. Mesela siz bir şey icat edersiniz örneğin bir araba yaparsınız ve dersiniz ki “Bu arabayı ben yarattım” burada ki yaratma kelimesi yoktan var ettim anlamında değildir eldeki şeyler ile yeni bir şey üretmektir. Tabi bu yaratmak tabirini kullanmak doğru değil bunun yerine “Bu arabayı ben yaptım, ben icat ettim, ben hazırladım” gibi cümleler kurmamız daha doğru bir davranıış olur.
İnsanın bu ayeti okuduktan sonra şunu da bir düşünmesi gerekir kanaatimce “Ben şu evi nasıl yaptıysam, şu dünya hânesini de birisi yapmıştır. Ben tabloya bir tavus kuşu resmi çizdim ve çok güzel oldu, bu kuşun canlısı benim çizdiğimden daha da mükemmel tabloda ki bir resmin bile sanatçısı varken, hakiki tavuş kuşunun sanatçısı hiç olmaz olur mu?” diyerek, kendindeki vehmi/zahiri yaratıcılıktan hareketle, “en güzel Yaratıcının” Rabbi olduğunu daha iyi idrak etmelidir. Buna göre âyeti; “Allah, takdir eden ve biçim verenlerin en güzelidir.” şeklinde anlamak lazım. Bu kadar açıklama yeterli olmuştur diye düşünüyorum. Selametle…

saffat 125 saffat 125 sorularla islamiyet saffat-125. yaratanların en iyisini bırakıp da ba’l’e mi taparsınız saffat 125 ayeti saffat suresi 125. ayet tefsir saffat suresi 125 saffat 125 tefsiri müminun 14 müminun 14 tefsir müminun 14 tefsiri müminun suresi 14. ayet tefsiri müminun suresi 12-14.ayetler müminun suresi 12 14 ayet tefsiri yaratıcıların en güzeli yaratıcıların en güzeli ayet yaratanların en güzeli allah yaratanların en güzeli olan allah

The post Yaratanların en güzeli ayeti | Muminun:14 ayetinin açıklaması first appeared on Ateistlere Cevap.

Yaratanların en güzeli ayeti | Muminun:14 ayetinin açıklaması

Ateistlere Cevaplar — Mon, 23 Jul 2018 09:42:19 +0000

Önce ayetin mealini verelim

“Yaratanların en güzeli olan Allah’ın şânı ne yücedir!” [Muminun:14]

The post Yaratanların en güzeli ayeti | Muminun:14 ayetinin açıklaması first appeared on Ateistlere Cevap.

Müteşabih ayetlerin olduğunu bildiren ayetler (Âl-i İmran, 3/7) Kur'an'ın apaçık bir kitap olduğunu bildiren ayet (Nahl, 16/89) çelişmiyor mu?

Ateistlere Cevaplar — Wed, 09 May 2018 11:03:22 +0000

[stextbox id=’warning’]Lütfen Yazıyı Sonuna Kadar Okuyun![/stextbox] [stextbox id=’alert’] “Sana kitabı indiren O’dur. Onun (Kur’an) bir kısım âyetleri muhkemdir, ki bunlar kitabın esasıdır; diğerleri ise müteşâbihtir. Kalplerinde eğrilik bulunanlar, fitne çıkarmak ve onu (kişisel arzularına göre) te’vil etmek için ondaki müteşâbihlerin peşine düşerler. Halbuki onun te’vilini ancak Allah bilir; bir de ilimde yüksek payeye erişenler. Derler ki: Ona inandık, hepsi Rabbimiz katındandır. (Bu inceliği) yalnız aklıselim sahipleri düşünüp anlar.” (Âl-i İmran, 3/7)
“Yine o gün her ümmetten kendileri hakkında birer tanık çıkaracağız; seni de bu kimseler hakkında tanık yapacağız. Bu kitabı sana her konuda açıklama getiren bir rehber, bir hidayet ve rahmet kaynağı, Allah’a gönülden bağlananlar için bir müjde olarak indirdik.” (Nahl, 16/89)
[/stextbox] – Birinci ayette (Âl-i İmran, 3/7) Kur’an’daki mesajları barındıran ifadelerin iki kısma ayrıldığına; bunlardan bir kısmı manası açık, anlaşılabilir (muhkem) olduğuna; diğer kısmı ise, manası derin ve bu derinlikten kaynaklanan bir kapalılığı olduğuna ve değişik manalara ihtimali olan (müteşabih) ifadeler olduğuna vurgu yapılmıştır.
Bu ifadelerden anlaşılıyor ki, Kur’an’daki müteşabih ifadeler, muhkem ifadelerinden farklı olarak, ancak ilimde derinleşmiş râsıh alimler tarafından bilinebilecek ifadelerdir.
Selef alimleri ayetteki “Allah” lafaza-i celalde vakıf yapmış ve ayetten “Müteşabihleri sadece Allah bilir.” manasının çıkardıkları bilinmektedir. Biz Halef alimlerinin görüşlerinin daha makbul olduğunu düşünüyoruz. Bizim ifadelerimiz buna göre değerlendirilmelidir.
İkinci ayette (Nahl, 16/89) ise, Kur’an’ın ifade tarzına dair değil, muhtevasının geniş kapsamına işaret edilmiştir. Bu ayette ise “her şeyin apaçık anlatıldığı” değil, “her şeyin açıklandığı”na vurgu yapılmıştır. Bunu şöyle anlamak mümkündür:
a) Bu ayette zikredilen “her şeyin açıklanması”ndan maksat, (gerçek anlamda her şey değil) insanların muhtaç olduğu helal-haram, ceza-mükâfat gibi hakikatlerdir. (Taberi)
Kur’an’da, vahyin temel mesajları olan dinin emir ve yasaklarıyla ilgili her şeyin açıklaması vardır (Taberî, ilgili ayetin tefsiri). Ancak bu açıklamaların bir kısmı açıkça, diğer bir kısmı da işaret yoluyla ifade edilmiştir.(Semarkandî, ilgili ayetin tefsiri).
b) Bu ayette zikredilen hususlar, müteşabih kısmıyla değil, açık olarak ifade edilen muhkem denilen kısmıyla alakalı olup bunlara işaret edilmiştir. Ayetin sibakı / önceki ifadeleri bunu desteklemektedir.
Ayetin meali: “O gün her ümmetin içinden kendilerine birer şahit göndereceğiz. Seni de hepsinin üzerine şahit olarak getireceğiz. Ayrıca bu Kitab’ı da sana, her şey için bir açıklama, bir hidayet ve rahmet kaynağı ve Müslümanlar için bir müjde olarak indirdik.” şeklindedir.
Görüldüğü gibi, ayetin önceki ifadeleri ahiretle alakalıdır. Ceza ve mükâfat yeri olan ahirette bütün insanlar müteşabihlerden değil, yalnız muhkemlerden sorumlu olacaklardır. Yeter ki derinleşmiş olan alimler dışındaki insanlar bu müteşabihlerin manasını Allah’ın ilmine havale etsinler ve Allah’ın muradının hak olduğuna iman etmiş olsunlar.
– Bunu biraz daha açıklayabiliriz:
* Kur’an’da muhkem ve müteşabih kavramları farklı yönleriyle söz konusu edilmiştir. Buna göre, bizim konumuzdaki iki ayetten biri olan Âl-i İmran suresinin 7. ayetinde, Kur’an’ın bir kısmının muhkem bir kısmının ise müteşabih olduğu ifade edilmiştir. Bunların ne anlama geldiğine biraz önce işaret edilmiştir.
* “(Bu kur’an) ayetleri muhkem kılınmış bir kitaptır.” (Hûd, 11/1) mealindeki ayette, Kur’an’ın tamamının nazım örgüsü ve harika üslubu bakımından sağlam, mükemmel (muhkem) olduğu ifade edilmiştir.
* “Allah sözün en güzelini, birbiriyle uyumlu / müteşabih ve ikişerli bir kitap olarak indirdi.” (Zümer, 39/23) mealindeki ayette ise, Kur’an’ın tamamının müteşabih, anlam bakımından birbiriyle uyumlu, ifade tarzı bakımından birbirine benzeşen bir kitap olduğuna işaret edilmiştir.
İşte Nahl suresinin 89. ayetinde, Kur’an’ın muhkem olan konularına işaret edilmiştir.
c) Fahruddin Razi’ye göre, Kur’an’ın bu ayetinde her şeyin apaçık olduğu değil, her şeyin açıklandığı beyan edilmiştir. İlimler dini ve gayr-ı dini olmak üzere iki kısımdır. Dini olmayan ilmin Kur’an’da yeri yoktur. Dini olan ilimler de iki kısımdır: Usul ilimleri / temel esaslarla ilgili ilimler; Furu ilimleri / detayların bilgisi. Usul ilimlerinin tamamı Kur’an’da mevcuttur. Furu denilen detaylar ise, “Beraet-i zimmet asıldır.” kaidesi gereğince, insanların ihtiyaç duyduğu her şey Kur’an’da vardır. Kur’an’da olmayan şeylerden insanlar sorumlu değildir. (Razi; Zemahşeri)
d) Dil bilimcilerine göre, ayette söz konusu edilen “TİBYAN” kelimesi, bir masdar ismi olup “beyan” anlamına gelir. Beyan ise, açık olmak değil, açıklamak manasınadır.(Razi) Şunu da çok iyi biliyoruz ki, her açıklaması yapılan şey, herkes için açık-seçik anlamına gelmez.
e) İbn Mesud’a göre ayette yer alan “her şeyin beyanı” ifadesi dini ve dünyevi her türlü ilmin içermesi anlamına gelir. (İbn Kesir) Buna göre insanların din ve dünya ile ilgli ihtiyaç duyduğu her ilim, her şeyin açıklaması vardır. (İbn Kesir)
Demek ki, her şeyin açıklanması, her şeyin açık-seçik olarak herkes tarafından bilinecek türden olması anlamına gelmez. İnsanların faydasına olan her ilim Kur’an’da açıklanmıştır. Ancak bir kısmı, açık-seçik olarak, bir kısmı da remiz ve işaretler nevinden yer almıştır. Hadislerin beyan ettiği, sahabelerin anladığı, İslam ümmetinin kavradığı bütün ilimlerin kaynağı Kur’an’dır. (krş. İbn Aşur)
Özetlersek; bütün bu açıklamalardan anlaşılan şudur: Soruda geçen iki ayet arasında bir çelişki yoktur. Biz bu açıklamalarımızda görünürde sorun teşkil eden iki kavramın üzerinde durduk. Birisi, soruda yer alan açıklık kavramı. Diğeri “her şeyin Kur’an’da olduğu” ifadesi.
Âl-i İmran suresindeki ayette, ayetlerin bir kısmı muhkem olup -prensip olarak-alimler tarafından kolaylıkla anlaşılabileceğine, diğer bir kısmı ise müteşabih olup, ancak ilimde derinleşmiş alimler tarafından anlaşılabileceğine işaret edilmiştir.
Nahl suresindeki ayette ise, ayetlerin muhkem veya müteşabih özelliklerine değil, onların muhtevasına / içeriğine işaret edilmiştir.

The post Müteşabih ayetlerin olduğunu bildiren ayetler (Âl-i İmran, 3/7) Kur'an'ın apaçık bir kitap olduğunu bildiren ayet (Nahl, 16/89) çelişmiyor mu? first appeared on Ateistlere Cevap.

Müteşabih ayetlerin olduğunu bildiren ayetler (Âl-i İmran, 3/7) Kur'an'ın apaçık bir kitap olduğunu bildiren ayet (Nahl, 16/89) çelişmiyor mu?

Ateistlere Cevaplar — Wed, 09 May 2018 11:03:22 +0000

The post Müteşabih ayetlerin olduğunu bildiren ayetler (Âl-i İmran, 3/7) Kur'an'ın apaçık bir kitap olduğunu bildiren ayet (Nahl, 16/89) çelişmiyor mu? first appeared on Ateistlere Cevap.

Enam/32 ve Enbiya/16 (Duhan/38) Ayetleri Çelişmiyor mu? "Dünya hayatı oyun ve oyalamacadan ibarettir." ayeti ile, "Biz dünyayı bir oyun olsun diye yaratmadık." ayetlerini nasıl anlamak gerekir?

Ateistlere Cevaplar — Sat, 07 Apr 2018 01:08:06 +0000

“Dünya hayatı bir oyun ve eğlenceden ibarettir.”(Enam, 6/32)
“Biz göğü, yeri ve aralarında olan varlıkları oyuncak olsun diye yaratmadık.”(Enbiya, 21/16) ve (Duhan/38)

Dünyanın üç ayrı yüzü vardır:

Birincisi, Allah’ın kudret kalemiyle yazılan bir kitap görünümündedir. İmtihana tabi tutulan insanların bu kitabı okuyarak Allah’ı tanımaları, ona kulluk etmeleri gerekir. Çünkü, her eserin bir müessiri, her sanatın bir sanatkârı, her kitabın bir yazarı olduğu gibi, şu kâinat kitabının da bir yazarı, şu hârika sanat tablolarının da bir sanatkârı, şu muhteşem eserlerin de bir sahibi vardır ki, Yüce Yaratıcı’dır.

İkinci yüzü: Ahiret için mahsulatın ekildiği bir tarla, amellerin yazıldığı bir defter, imtihanın yapıldığı bir salon hükmündedir.

Enbiya ve Duhan suresindeki ayetin verdiği mesaj dünyanın bu iki yönüne dikkat çekmeye yöneliktir.

Bu pencereden bakıldığında ayetin mesajını şöyle anlamak gerekir: “Bu dünya ciddi bir okuldur, bir mekteptir, bir üniversitedir… Sakın tembellik edip de imtihanı kaybetmeyin. İmtihan çok ciddidir, ilave bir bütünleme sınavı da asla söz konusu değildir…”

Dünyanın üçüncü yüzü ise, onun fani, geçici bir han olmasından kaynaklanmaktadır.

Enam suresinin ayeti, dünyanın bu konumuna dikkat çekmekte ve insanların buna kanmamasını istemektedir. Çünkü, dünyanın bu yönü nefsânî, heva ve hevese bakan bir oyun ve eğlence yeri olarak boy göstermektedir. Allah’a, ahirete giden yolları tıkayan ve dolayısıyla gayr-ı ciddi insanların oyuncağı olan bir eğlence merkezi hükmündedir.

Gerçekten bu yönüyle şu dünya hayatı bir anlık bir lezzetten ibarettir. Öyle gaddardır ki, bir lezzet verse bin elem takar çektirir, bir üzüm yedirse yüz tokat vurur.

Herkes bu açıdan hayatına bakarsa görür ki, şu geçen hayat bir uykudur, bir rüya gibi geçmiş, geri kalan ömür ise bir rüzgâr gibi uçar gider.

The post Enam/32 ve Enbiya/16 (Duhan/38) Ayetleri Çelişmiyor mu? "Dünya hayatı oyun ve oyalamacadan ibarettir." ayeti ile, "Biz dünyayı bir oyun olsun diye yaratmadık." ayetlerini nasıl anlamak gerekir? first appeared on Ateistlere Cevap.

Rahman 19-20 ve Furkan 53 İki deniz birbirine karışmıyor mu?

Ateistlere Cevaplar — Mon, 19 Feb 2018 11:16:31 +0000

İlgili ayetlerden birinin meali şöyledir:

“Birbirleriyle kavuşmak üzere iki denizi salıverdi. İkisi arasında bir berzah/engel vardır; birbirlerinin sınırını geçmezler.” (Rahman, 55/19-20)

Öncelikle şunu ifade edelim ki, Kur’an’ın her bir kelamı ve ayetinde üç hüküm sürekli olarak bulunur. Bu üç hükümü kabul etmek noktasında zorunluluk ölçüleri değişir ve itikatta hüküm buna göre şekillenir.
Birinci Hüküm: “Kur’an’ın içindeki kelam ve ayetler gerçekten Allah’ın ayeti ve kelamı mıdır?” diye bir önerme vardır. Burada ihtilaf ve ayrılık söz konusu değildir. Yani bütün tefsir alimleri Kur’an içindeki ayet ve kelamların Allah’ın olduğunda müttefiktir. Burası zaruriyattandır, herkes Kur’an’ın Allah kelamı olduğunu kabul etmek zorundadır. Bu hükümde ihtilaf caiz değil küfürdür.
İkinci Hüküm: Kur’an’ı Allah’ın kelamı olduğunu kabul ettikten sonra ikinci bir hüküm devreye girer. Bu da acaba “Allah’ın bu kelam ve ayette kast ettiği mana ve murat doğru ve hak mı dır?” Yani -haşa- “Allah acaba burada yanılmış olamaz mı?” diye bir soru sorulamaz. Sonsuz ilim sahibi ve hata ve kusurdan münezzeh olan bir Allah’ın yanılması ve batıl bir şey kast etmesi düşünülemez. Allah’ın bu kelamında kast ettiği bütün manalar hak ve doğru demek imanın bir gereğidir.
Üçüncü Hüküm: “Acaba Allah bu ayet ve kelamında hangi manayı kast ediyor?” Şayet bu kelamını başka bir kelamında izah ediyor isei onu kabul etmek zaruridir. Mesela, falanca surenin beşinci ayeti falanca surenin ikinci ayetinde izah ediliyor, o zaman biz bu ayeti kendi keyfimize göre yorumlayamayız, izah edilen ayetteki hüküm ve manayı kabul etmek farz olur. Ya da manası izah gerektirmeyecek kadar açıksa, aynen kabul etmek yine bize farz olur.
Ancak ayetin manası açık değilse, bir başka ayet ve hadiste de izahı yapılmamış ise, işte burada alim ve müfessirler kendi anlayış ve ilmine göre yorum yapabilirler. Tabi yapılan yorum ve tefsirler yine Arapça dil kurallarına ve tefsir usulune uygun olmak şartı ile makbul ve geçerlidir. Yani kimse keyfi olarak tefsir yapamaz. İşte bu kurallar ve usul içinde yapılan bütün birbirine zıt tefsirler caiz olarak kabul edilmiştir. Bir tefsirin diğer tefsire zıt olması günah da sayılmaz. Burada ihtilaf ve farklılık caizdir. Tarihte üç yüz bine yakın farklı tefsirin olması ve hepsinin de makbul alimlerce yazılması konuya ışık tutar. Müfessirlerin ihtilafının sınırları ve ölçüleri bunlardır.
Bu nedenle, başta mealini verdiğimiz ayete de birden çok anlam verilmiştir. Bilinen anlamıyla “iki denizin karışmadığı” anlamı ise bunlardan sadece biridir.
Buna göre, tefsir alimlerinin ayete verilen farklı manalar birer yorumdur. Eğer yapılan yorumlar doğruysa, ayetin manaları içine girer. Bir mucize olur. Eğer yorumlar henüz doğrulanmamışsa, iki ihtimal vardır:

– Ya henüz ilim o seviyeye gelmemiştir. İlimlerin gelişmesiyle bunlar tasdik edilecektir.
– Ya da bu kanaatler, bu yorumları yapanlara aittir. Kur’an ile ilgisi yoktur.

Öyleyse, bir alimin ayetle ilgili bir yorumuna bakarak hemen ayete itiraz etmek, hem ilmi araştırmaya hem de hak ve hakkaniyete uymaz.
Soruya gelince:
Birbirine açılan, fakat suları kesinlikle birbiriyle karışmayan denizlerin bu özelliği, okyanus bilimciler tarafından çok yakın bir zaman önce keşfedilmiştir. “Yüzey gerilimi” adı verilen fiziksel bir kuvvet nedeniyle, komşu denizlerin sularının karışmadığı ortaya çıkmıştır. Denizlerin farklı yoğunluklarından kaynaklanan yüzey gerilimi, âdeta bir duvar gibi sularının birbirine karışmasını engeller. (Richard A. Davis, Principles of Oceanography, Addison-Wesley Publishing Company, Don Mills, Ontario, ss. 92-93)
Elbette ki insanların, fizikten, yüzey geriliminden, okyanus biliminden haberdar olmadıkları bir devirde bu gerçeğin Kur’an’da bildirilmiş olması son derece dikkat çekici bir durumdur.
Ancak bu ve benzeri ayetlerde geçen “iki deniz” ifadesinden neyin kasdedildiği konusunda bir değil bir çok fikir ileri sürülmüştür:
Hasan-ı Basri ve Katade Hazeratına göre Akdeniz ile Basra Körfezi arası kasdedilmiştir… Bunu İmam-ı Taberî rivayet eder… Onlara göre engel dağ, taş, kara veya herhangi bir şey olabilir. Katade’ye göre bir denizin taşarak diğerine boşalmamasıdır.
Said bin Cübeyr ve Abdullah bin Abbas’a göre, göklerdeki deniz ile yerdeki denizdir. İmam-ı Taberî’nin tercihe şayan bulduğu görüş budur. Açıklaması aşağıda Elmalılı tarafından yapılacaktır kısaca.
Elmalılı merhum burada bazı tefsirlerden yaptığımız açıklamaları toplu şekilde izah etmektedir:
Evet iki denizi mercetti (salıverdi). Burada merc müteaddidir, salıverdidemektir. Bu da esas itibariye karıştırmak mânâsına gelirse de, bu ayrı bir kullanmadır. Bu iki deniz hakkında misal olmak üzere çeşitli yorumlar yapılmıştır.
Birincisi, Furkan Sûresi’nde geçen,

“O, iki denizi birbirine salmıştır. Bu, tatlı ve susuzluğu giderici; şu tuzlu ve acıdır. Ve ikisinin arasına birbirine kavuşmalarına engel olan bir perde koymuştur.”(Furkân, 25/53)

âyetine mutabık olmak üzere biri tatlı diğeri acı iki derya denilmiş. Mesela Şap denizine Nil, Basra Körfezi’ne Dicle dökülmüş olduğu gibi, diplerindeki suların birbirlerine kavuşması ile beraber birden bire diğeri ile karışmaksızın bir hayli mesafeleri uzayıp giden büyük sularla temsil edilmiştir. Buradaki iltikâ (karşılaşma) fiilî olarak birbirine temas mânâsına gelmektedir. İltikâ, temas edecek şekilde yakınlık ve komşuluk olarak da yorumlanabilir. Bu, acı denizin altında veya yakınında yer alan su hazineleri şeklindeki düşünceye de uygun olabilir.
İkincisi, her ikisinin suyu da acı olmak üzere bir zamanlar Faris Denizi adı verilen Hint Okyanusu ile Rûm denizi denilen Akdeniz ile temsil edilmiştir ve aralarındaki engel Arabistan yarımadası veya karşılaşmak üzere bulundukları Süveyş engelidir. Buna göre: “O iki deniz, birleşeceklerdir.” mânâsına da yorumlanabilir ki, bu da Süveyş kanalının ileride açılacağını göstermektedir.

“İkisinden de inci ve mercan çıkar.” (Rahmân, 55/22)

âyeti de bu ikinci mânâya daha yakın bir anlam ifade etmektedir. Zira tatlı sudan inci ve mercan çıkması, biraz tevile dayalıdır.
Üçüncüsü, gök denizi ve arz denizi denilmiştir ki denizlerle, bulutlar veya daha geniş bir mânâ kasdedilmiş olabilir.
Dördüncüsü, yeri etrafından kuşatan dış denizle yerin kıtaları arasındaki iç deniz ki, bu iki deniz birbirine kavuşurlar. Yer, aralarında bir engel halinde kalır, böylece taşıp da o yeri istilâ edemezler.
Beşincisi, “maşrikayn ve mağribeyn” (iki doğu ve iki batı)(Rahman, 55/17) de geçtiği üzere acı, tatlı, iç dış, semavî ve arzî hatta hakikat ve mecaz her iki neviyle deniz de demek olabilir ki en genel anlamı budur. Bu suretle işarî mânâ olarak cismanî (maddi) âlem ile ruhanî (manevî) âlem anlamı da bulunabilir ki, aralarında mevcut olan berzah da hayal ve gölge alemi olmuş olur.
Ayette geçen berzah, esasen iki şey arasında bulunan engel ve ayırıcı sınır demektir. Coğrafya ıstılahında bilindiği gibi iki deniz arasında bulunan karaya denir. Berzah, burada ya bu anlamı ifade etmektedir ya da kudretten herhangi bir sınır mânâsınadır. Aralarında bir berzah bulunduğundan dolayı o iki deniz birbirine geçmezler. O berzahı, o haddi aşıp da diğerinin yerini işgal edecek, özelliğini ortadan kaldıracak bir zulüm ve tecavüz yapmazlar, yapmaya meydan bulmazlar. (Elmalılı Hamdi, Hak Dini, Rahman 19-20. ayetlerin tefsiri)

The post Rahman 19-20 ve Furkan 53 İki deniz birbirine karışmıyor mu? first appeared on Ateistlere Cevap.

Nisa/78 ve Nisa/79 ayetleri çelişmiyor mu? Kötülük Allah’tan mı yoksa kuldan mı?

Ateistlere Cevaplar — Tue, 13 Feb 2018 14:27:48 +0000

Nisa/78 ve Nisa/79 ayetleri çelişmiyor mu? Kötülük Allah’tan mı yoksa kuldan mı?

Sorunun Cevabı

Bunun değişik
cevapları sitemizde vardır. Kısa cevabı şudur:

“İyilik ve kötülük hepsi Allah’tandır.” mealindeki ayetin
manası; iyiliği
de kötülüğü de yaratan Allah’tır, demektir. “Hayrın
da şerrin de yaratıcısı Allah’tır.” şeklindeki Ehl-i
sünnetin düsturu, bu gibi ayetlerin bir açıklaması hükmündedir.

“(Ey insanoğlu!) sana gelen her iyilik Allah’tandır, sana ne
kötülük dokunursa kendindendir.” mealindeki ayette ise, Allah’ın yaratmasına değil, insanların
cüzî iradelerine taalluk eden noktasına dikkat çekilmiştir.

Gerek iyilik ve
gerek kötülük olsun, her işin bir insana, bir de Allah bakan tarafı vardır.
İnsan cüzî iradesiyle sebep, vesile olma durumunda; Allah ise, küllî
iradesiyle, her şeyi yaratan Yaratıcı durumundadır. Sebep ile yaratma arasında
bir taksimat yapılırsa şöyle olur; insanoğlunun yaratma noktasına katkıda
bulunacak hiçbir gücü yoktur. İyiliği de kötülüğü de yaratan sadece Allah’tır.

Fiilleri yaratma
noktasına gelinceye kadarki sürecin adı olan “sebepler dairesi safhasında” ise,
insanın iradesi katkı sağlar. Ancak, iyilikler vücudî/icadî, yaratmaya ihtiyaç
duyduğu için bunda da insanların cüzi iradelerinin fazla bir katkısı yoktur. Örneğin,
bir fakire bir elma vermek bir iyiliktir. Bu iyiliğin %99 u icadî olduğundan
Allah’a aittir. Onu yaratan, olgunlaştıran Allah olduğu gibi, o elmayı fakire
vermesi içi kalbine iyilik yapma duygusunu veren, bu elmayı taşıyan elleri,
ayakları veren de Allah’tır.

“İyilik de kötülük de hepsi Allah’tandır.” (Nisa,
4/78)

ayetinde bu noktaya
dikkat çekilmiştir.

Kötülük yapma işi
ise, ademîdir, yokluğa dayanır, yaratmaya dayalı olmayan noktaları da
içerdiğinden, insanlar onlara sahip çıkabilir ve sahibidir. Mesela; sabah
namazının -değil farzı- iki rekat sünneti dahi dünyaya bedel bir değere sahip
olduğu hadislerde ifade edilmiştir. Buna rağmen, bir insan bu kadar değerli bir
ibadeti -hiçbir güç kullanmadan- yok edebilir. Yatağında yatarak, hiçbir çaba
sarf etmeden bu cihan değer namazı terk etmekle büyük bir kötülük işleyebilir.
İşte bu kötülüğü isteyen kişinin nefsidir, onu işleyen kişinin tembelliğidir.
Bu sebeple bu kötülük insana isnat edilir.

“Sana gelen her iyilik Allah’tandır, sana ne kötülük dokunursa
kendindendir…” (Nisa, 4/79)

ayetinde kötülüğün bu özelliğine işaret edilmiştir.

Bu açıklamalardan
açıkça anlaşılıyor ki, kötülüğü de iyiliği de yaratan
Allah’tır. İnsan ise gerçek anlamda sadece kötülüğün
sahibidir. Demek ki, insanın iyilikleri mevhûbedir/Allah’ın birer lütfudur,
kötülükleri ise meksûbedir/kendi kazancıdır.

The post Nisa/78 ve Nisa/79 ayetleri çelişmiyor mu? Kötülük Allah’tan mı yoksa kuldan mı? first appeared on Ateistlere Cevap.

Nisa/78 ve Nisa/79 ayetleri çelişmiyor mu? Kötülük Allah’tan mı yoksa kuldan mı?

Ateistlere Cevaplar — Tue, 13 Feb 2018 14:27:48 +0000

Nisa/78 ve Nisa/79 ayetleri çelişmiyor mu? Kötülük Allah’tan mı yoksa kuldan mı?

Sorunun Cevabı

Bunun değişik
cevapları sitemizde vardır. Kısa cevabı şudur:

“İyilik de kötülük de hepsi Allah’tandır.” (Nisa,
4/78)

ayetinde bu noktaya
dikkat çekilmiştir.

“Sana gelen her iyilik Allah’tandır, sana ne kötülük dokunursa
kendindendir…” (Nisa, 4/79)

ayetinde kötülüğün bu özelliğine işaret edilmiştir.

The post Nisa/78 ve Nisa/79 ayetleri çelişmiyor mu? Kötülük Allah’tan mı yoksa kuldan mı? first appeared on Ateistlere Cevap.

Zariyat/56 ve Araf/179 ayetleri çelişmiyor mu? Allah cin ve insanları ne için yaratmıştır?

Ateistlere Cevaplar — Tue, 13 Feb 2018 14:24:19 +0000

Zariyat/56 ve Araf/179 ayetleri çelişmiyor mu? Allah cin ve insanları ne için yaratmıştır?

Sorunun Cevabı

Değerli kardeşimiz,

Bu iki ayet arasında
elbette çelişki yoktur:

“Ben cinleri ve insanları yalnızca bana ibadet etsinler diye
yarattım.” (Zariyat,
51/56)

mealindeki ayette
insanların ve cinlerin varlık sebebi, Allah’a kulluk olduğuna işaret
edilmiştir.

“Andolsun, cinlerden ve insanlardan pek çoğunu cehennem için
yarattık ki, onların kalpleri vardır onunla anlamazlar, gözleri vardır fakat
onlarla görmezler; kulakları vardır ama onlarla işitmezler. Bunlar hayvan
gibidirler, hatta daha da şaşkındırlar. İşte onlar gafillerin ta kendileridir.” (A’raf, 7/179)

mealindeki ayette
ise, insanlardan ve cinlerden bazılarının bu kulluk görevini yerine
getirmeyeceklerinden dolayı cezayı hak edeceklerine vurgu yapılarak bu iki
varlık uyarılmıştır.

Bu ayetin anlamı kısaca şudur:

“Cinlerden
ve insanlardan yarattığım bazı kimseler var ki, onlar kendilerine verdiğim (akıl,
kalb, göz, kulak gibi) maddi-manevi donanımlarını doğru
kullanmadıkları için netice itibariyle cehenneme
gireceklerdir”.

Demek ki, bu ayette Allah kudretini değil, sonsuz ilmini
konuşturmuştur.Yani kudretiyle
birilerini zorla cehenneme koyacağını bildirmemiş, bilakis, kulluk için
yaratılan bazı kimselerin kendi özgür iradeleriyle cehenneme götüren yolu
tercih edeceklerini –sonsuz ilmiyle– bildiğini ifade
buyurmuştur.

Bu açıklamalardan
anlaşılıyor ki, ayette yer alan ve “cehennem için” şeklinde
meal verilen cümlenin gerçek manası: “…için” değil, “netice
itibariyle”dir. Yani, ayette yaratmayı ifade eden
“zere’na” fiilinin başındaki “lam” edatı,
ecliyet ve sebebiyet için değil, “lam-ı akıbet” olarak
ifade edilen neticeyi bildiren bir edattır.

Nitekim, bazı
müfessirler de bu hakikate işaret etmek için “Zere’na li cehnneme” (cehennem
için yarattık) şeklinde meal verilen cümledeki fiilin başında
yer alan “li” edatının illiyet için değil,
akıbet manasında olduğunu vurgulamışlardır. (bk. Beğavî, Razî, Şa’ravî, ilgili
ayetin tefsiri)

Benzer bir ifadeyi
de Kasas suresinde görüyoruz:

“Firavun’un ailesi onu, kendilerine ileride bir düşman ve
başlarına bir dert
olması için ırmakta bulup yanlarına aldılar.
Doğrusu Firavun da Haman da askerleri de yanılıyorlardı.” (Kasas, 28/8)

mealindeki ayette
yer alan “kendilerine ileride bir düşman ve başlarına bir dert
olması için ırmakta bulup yanlarına aldılar.” ifadesinde
de “lam”, akıbet
içindir. “Olması için” diye meal verilen “li
yekûne” fiilinin başında bulunan “lam” da “ecliyet/nedensellik” için
değil, akıbet
içindir; sonucun ne olduğunu bildirmek içindir. Çünkü şu
çok açıktır ki, Firavun ailesi, başlarına dert olsun
diye Musa’yı almamışlar. Ama işin akıbeti ve neticesi itibariyle böyle olmuştur. (bk.
Beğavî, a.g.y)

The post Zariyat/56 ve Araf/179 ayetleri çelişmiyor mu? Allah cin ve insanları ne için yaratmıştır? first appeared on Ateistlere Cevap.

Zariyat/56 ve Araf/179 ayetleri çelişmiyor mu? Allah cin ve insanları ne için yaratmıştır?

Ateistlere Cevaplar — Tue, 13 Feb 2018 14:24:19 +0000

Zariyat/56 ve Araf/179 ayetleri çelişmiyor mu? Allah cin ve insanları ne için yaratmıştır?

Sorunun Cevabı

Değerli kardeşimiz,

Bu iki ayet arasında
elbette çelişki yoktur:

“Ben cinleri ve insanları yalnızca bana ibadet etsinler diye
yarattım.” (Zariyat,
51/56)

mealindeki ayette
insanların ve cinlerin varlık sebebi, Allah’a kulluk olduğuna işaret
edilmiştir.

mealindeki ayette
ise, insanlardan ve cinlerden bazılarının bu kulluk görevini yerine
getirmeyeceklerinden dolayı cezayı hak edeceklerine vurgu yapılarak bu iki
varlık uyarılmıştır.

Bu ayetin anlamı kısaca şudur:

Benzer bir ifadeyi
de Kasas suresinde görüyoruz:

The post Zariyat/56 ve Araf/179 ayetleri çelişmiyor mu? Allah cin ve insanları ne için yaratmıştır? first appeared on Ateistlere Cevap.

Yunus 99 ve Tevbe 29 ayetlerine göre Kuranda çelişki olmaz mı?

Ateistlere Cevaplar — Tue, 13 Feb 2018 14:22:19 +0000

Yunus 99 ve Tevbe 29 ayetlerine göre Kuranda çelişki olmaz mı?

Sorunun Cevabı

Değerli kardeşimiz,

   Yunus Suresi 99. ayetinin meali:

   “Eğer Senin Rabbin dileseydi, dünyada ne kadar insan varsa hepsi imana gelirdi. Ama bunu irade etmedi. Şimdi sen mi, imana gelsinler diye insanları zorlayacaksın?”

   Tevbe Suresi’nin 29. ayetinin meali:

   “Kendilerine kitap verilenlerden oldukları halde, Allah’a da, âhiret gününe de iman etmeyen, Allah’ın ve Resulü’nün haram kıldığını haram tanımayan, hak dinini din olarak benimsemeyen kimselerle zelil bir vaziyette tam bir itaatle, cizye verinceye kadar savaşın.”

   İlk ayette, insanların özgür iradeleriyle dini seçmelerine imkân verildiği, Allah’ın kimseyi zorlamadığı, eğer dileseydi herkesi zorla iman ettirmeğe gücünün yettiği ifade edilmiştir.

   İslam’da barış esastır, “Dinde zorlama yoktur.” prensibi esastır. Savaş hali arızîdir. Bu konuda bir çok ayet vardır.

   İkinci ayet ise, savaş durumuyla ilgilidir. Bu ayet hicretin 9. yılında inmiştir. Bu da gösteriyor ki, İslam’da esas olan barıştır, özgürlüktür, insanların özgür iradeleriyle dini kabul etmeleridir. Bu ayette ilk defa ehlikitaba karşı bir yaptırım uygulanmaya konulmuştur. Bu ayette dikkat çeken şu noktaları göz ardı etmemek gerekir:

    a. Bu ayetin hedefinde olanlar ehlikitaptan -özellikle de Yahudilerden- belli gruplardır. “Kendilerine kitap verilenlerden oldukları halde…” ifadesi buna işaret etmektedir.

   b. Bunlar, –değişik ayetlerde belirtildiği üzere- eskiden beri Müslümanlara karşı düşmanlık yapan, Kureyş müşriklerine “Sizin putçuluk dininiz Müslümanların dininden daha iyidir” diyen, Uhud Savaşı öncesinde müşrikleri savaşa kışkırtan, Hendek Savaşı öncesinde müşriklerle beraber Müslümanlara karşı savaşma anlaşmasını imzalayan, bunlardan bazıları aynı savaş esnasında bilfiil işin içine giren, Müslümanların en sıkıntılı bir durumda oldukları bu Hendek Savaşı esnasında onların kökünü kazımak için her türlü fitne-fesat komiteciliği yapan, hülasa Müslümanlara hayat hakkı tanımaya gönülleri asla razı olmayan fitne unsuru düşman topluluklardır. Ayette bunların Allah’a, ahirete, hak dine imanlarını sorgulayan ifadelerden bunu anlamak mümkündür.

   c. Bu ayette şu husus da açıkça görülmektedir: İmanlarını sorgulayan ifadelerden bunların imana gelmedikleri açıkça anlaşılmaktadır. Buna rağmen, ayette “İman edinceye kadar onlarla savaşın.” denilmemiştir. Bilakis “Cizye vermeyi kabul edinceye kadar savaşın.” şeklinde bir emir söz konusu edilmiştir. Demek oluyor ki, bunları ille de İslam’a girmeye zorlama diye bir şey söz konusu değildir. Tek şart, barış anlaşması çerçevesinde İslam devletine bir şekilde bağlı vatandaş olup ona “cizye” adıyla bir vergi vermelerdir. Bu vergi, Müslüman vatandaşların devlete verdiği zekât ve icap ettiğinde vergi adıyla yaptıkları diğer yardımları gibi bir yardımdır. Devlet bu cizyeyi aldığı zaman Müslüman vatandaşlarına baktığı gibi, bu gayrimüslim vatandaşlarına da bakmak zorundadır.

The post Yunus 99 ve Tevbe 29 ayetlerine göre Kuranda çelişki olmaz mı? first appeared on Ateistlere Cevap.

Bakara 106 ve Fetih 23, Fatır 43 ayetleri çelişmiyor mu? Allah’ın hükmü değişir mi değişmez mi?

Ateistlere Cevaplar — Tue, 13 Feb 2018 14:17:59 +0000

Bakara 106 ve Fetih 23, Fatır 43 ayetleri çelişmiyor mu? Allah’ın hükmü değişir mi değişmez mi?

Sorunun Cevabı

Değerli kardeşimiz,

“Biz
bir ayetin hükmünü diğer bir ayetle değiştirirsek veya unutturursak (geri
bırakırsak), ondan daha- hayırlısını yahut onun benzerini getiririz.”(Bakar, 2/106)

mealindeki ayette “vahiy
sözleri” kastedilmiştir. Allah, daha önceki bir
peygamberin şeraitinde olan bazı hükümleri değiştirmiş, yerine başka hükümler
getirmiştir.
Keza, Kur’an’ın indiği dönemde de bu değişiklik zaman ve mekân şartlarına bağlı
olarak gerçekleşmiştir ki, bu ilahî hikmetin bir gereğidir.
Örneğin; Mekke devrinde şartlar uygun olmadığı için düşmanın bütün eziyetlerine
rağmen, Müslümanların savaşmalarına izin verilmemiştir. Medine’de Müslümanların
lehine şartlar oluşunca kendilerini silahla müdafaa etmek için savaşa izin
verilmiştir. Keza sahabenin iman coşkusuyla çok güçlü olduğu Medine’nin ilk
döneminde bir müminin on kâfirin önünden kaçması yasaklanmıştı. Daha sonra
insanın yapısının gereği olarak onlarda bir zafiyet meydana gelince, Allah bu
hükmünü değiştirdi ve “bir müminin iki kâfirin önünden
kaçmasını yasakladı”(Enfal, 8/65-66).

Yine Hz. İsa (as), Hz. Musa (as)’ın dininde yasak olan bazı şeylere cevaz
verdi. “Benden
önce gelen Tevrat’ı doğrulayıcı olarak ve (daha önce) size haram edilenlerden
bir kısmını helâl kılmak üzere gönderildim.”(Ali İmran, 3/50)
mealindeki ayette bu hususa dikkat çekilmiştir.
Allah’ın sözlerinin değiştirilemeyeceğini belirten ayetlerde -vahyin sözleri
değil-, “sünnetullah” denilen Allah’ın kadimden beri yürürlükte olan hükümleri,
kanunları kastedilmiştir.
Aşağıdaki ayetlere dikkatle bakılırsa bu husus rahatlıkla anlaşılabilir:

Mesela;
“Allah’ın sözlerini değiştirebilecek hiçbir kuvvet Yoktur.” (Enam,
6/34) mealindeki ayette yer alan “Allah’ın kelimeleri / sözleri”nden
maksat, Allah’ın -elçileri ile onları yalanlayanlar hakkında- tarih boyunca
gerçekleşen hükmü demektir. Ayette azgın düşmanlar karşısında bulunan -Hz.
Muhammed (asv)’e teselli ve müjde vermek maksadıyla- vurgulanan husus şudur:
“Tarih boyunca sosyolojik bir vaka olarak kâfirler tarafından tekzip edilen ve
eza-cefa gören elçilerin sabretmesi ve ardından da Allah’ın o elçilerine
yardımını göndermesi değişmez ilahî bir kanundur…”
“Allah’ın
sözlerinde asla bir değişme yoktur.” (Yunus, 10/64)
mealindeki ayette de “değişmeyen sözler”den
maksat vahiy sözleri değil, Allah hükmü, kanunu, prensibi demektir. Bu ayetin
bağlantı içerisinde olduğu kendisinden önceki ayetlere baktığımızda bunu
kolaylıkla anlarız:

“İyi
bilinmeli ki, Allah’ın dostlarına hiçbir korku yoktur. Ve onlar üzülmeyecekler
de. Onlar, iman edip Allah’a karşı gelmekten sakınan kimselerdir. Dünya
hayatında da âhirette de onlara müjde vardır. Allah’ın sözlerinde asla bir
değişme yoktur. İşte budur büyük kurtuluş.”(Yunus,
10/62-64).

Soruda yer
alan ayetlerde de aynı husus söz konusudur:
Fatır suresinin 43. ayetini bir önceki ayetle birlikte okuduğumuzda konuyu daha
iyi anlayabiliriz:

“Kendilerini
uyaracak bir peygamber geldiği takdirde, milletler içinde, hidâyette en ileri
derecede yer alacaklarına dair var güçleri ile yemin ettiler. Ama kendilerine
bir peygamber gelip uyarınca bu, onların sadece nefretlerini artırdı. Sebebi
ise: dünyada sırf böbürlenip büyüklük taslamak ve bir de kötü bir tuzak kurmak
istekleriydi. Halbuki kötü tuzak, sadece hazırlayanın ayağına dolanır, sadece
onu perişan eder. Onlar daha öncekilerin uğradıkları fecî âkıbetten başka bir
şey mi bekliyorlar? Sen Allah’ın nizamında hiçbir değişiklik bulamazsın!”(Fatır,
35/42-43).

Keza, Fetih
suresinin 23. ayeti, ondan bir önceki 22. ayetle birlikte mütalaa edildiği
zaman bu gerçek rahatça anlaşılabilir:

“Eğer
(o Mekkeli) kâfirler sizlerle savaşsalardı, arkalarını dönüp kaçar, sonra da ne
kendilerini koruyan, ne de destek olan hiç kimse bulamazlardı. Allah’ın öteden
beri câri olan kanunu budur. Ve sen Allah’ın nizamında hiçbir değişiklik
bulamazsın.”(Fetih,
48/22-23).

Bütün tefsirlerde bu
ayetlerdeki “Allah’ın değişmez sözleri” vahiy
sözleri değil, onun hükümleri, kanunları, verdiği sözler manasında
algılanmıştır. Bunun özeti“Allah’ın hükümleri, kararları değişmez
/ Allah sözünden caymaz.”şeklindedir.
Hulasa; “değişmez
sözler” Allah’ın verdiği sözlerdir, değişmez
prensipleridir, sünnetullahtır. Örneğin, Allah’ın dostlarına ahirette asla
korku ve üzüntü olmayacaktır. Ama değişen sözler ise, Allah’ın ezelî ilminde
zamana bağlı olarak değişkenlik gösteren hükümlerdir.
Mesela; Allah geceye karar verir ve gece olur, ama sonra gündüze karar verir,
gece gider gündüz gelir. Kışa karar verir kış gelir; sonra bahara karar verir,
kış gider bahar gelir.
İnsanları yaratıp hayat sahibi kılmaya karar verir, insanlar dünyaya gelir ve
canlanır, sonra ölmelerine karar verir, onlar da ölürler, ardından ölmemek üzere
tekrar canlanmalarına karar verir ve dirilip mahşer meydanında toplanırlar.
Keza Allah karar vermiş, Hz. Musa (as)’a Tevrat’ı vermiştir. Sonra karar verip
Hz. İsa (as)’a İncil’i vermiştir. Daha sonra Hz. Muhammed (asv)’a Kur’an’ı
indirmiştir. Bütün bu kararlar, Allah’ın sonradan -hâşâ- düşünüp ortaya koyduğu
kararlar değil, ezelî ilminde var olan kararlardır.

The post Bakara 106 ve Fetih 23, Fatır 43 ayetleri çelişmiyor mu? Allah’ın hükmü değişir mi değişmez mi? first appeared on Ateistlere Cevap.

Bakara 106 ve Fetih 23, Fatır 43 ayetleri çelişmiyor mu? Allah’ın hükmü değişir mi değişmez mi?

Ateistlere Cevaplar — Tue, 13 Feb 2018 14:17:59 +0000

Bakara 106 ve Fetih 23, Fatır 43 ayetleri çelişmiyor mu? Allah’ın hükmü değişir mi değişmez mi?

Sorunun Cevabı

Değerli kardeşimiz,

“Biz
bir ayetin hükmünü diğer bir ayetle değiştirirsek veya unutturursak (geri
bırakırsak), ondan daha- hayırlısını yahut onun benzerini getiririz.”(Bakar, 2/106)

Soruda yer
alan ayetlerde de aynı husus söz konusudur:
Fatır suresinin 43. ayetini bir önceki ayetle birlikte okuduğumuzda konuyu daha
iyi anlayabiliriz:

Keza, Fetih
suresinin 23. ayeti, ondan bir önceki 22. ayetle birlikte mütalaa edildiği
zaman bu gerçek rahatça anlaşılabilir:

The post Bakara 106 ve Fetih 23, Fatır 43 ayetleri çelişmiyor mu? Allah’ın hükmü değişir mi değişmez mi? first appeared on Ateistlere Cevap.

Bakara/256 ve Tevbe/ 29 ayetleri çelişmiyor mu? İslam hoşgörü dinimi savaş dinimi?

Ateistlere Cevaplar — Tue, 13 Feb 2018 13:54:12 +0000

Bakara/256 ve Tevbe/ 29 ayetleri çelişmiyor mu? İslam hoşgörü dinimi savaş dinimi?

Sorunun Cevabı

Değerli kardeşimiz,

“Dinde zorlama
yoktur. Doğru yol, sapıklıktan, hak batıldan ayrılıp belli olmuştur. Artık kim
tağutu reddedip Allah’a iman ederse, işte o, kopması mümkün olmayan en sağlam
tutamağa yapışmıştır. Allah her şeyi işitir, bilir.” (Bakara,
2/256)

“Kendilerine
kitap verilenlerden oldukları halde, Allah’a da, âhiret gününe de iman etmeyen,
Allah’ın ve Resulünün haram kıldığını haram tanımayan, hak dinini din olarak
benimsemeyen kimselerle zelil bir vaziyette tam bir itaatle, cizye verinceye kadar
savaşın.” (Tevbe, 9/29)

“Dinu’l-hakk” izafeti “hak dini” demek
olup “hak
din”den daha kuvvetlidir. İslâm’ın hakka teslimiyet esasına
dayandığını Allah’ın hakkını, bütün hakların temeli saydığını, hakların
kutsallığını ifade eder.

Bu âyet, Ehl-i
kitabın Allah’a ve âhirete gereğince iman etmediklerini, gerçek dini kabul
etmediklerini bildiriyor: Çünkü onlar Allah’ı kemal sıfatlarıyla muttasıf ve
eksiklerden münezzeh olarak tanımıyorlar, âhiretin gerçek mahiyetini
anlayamıyorlardı.

Bunlarla savaşmak
için, evvela onların saldırmaları şarttır. Hz. Peygamber (a.s.m) müşrik
Araplarla, ancak İslâmı imha etmek için silaha sarıldıklarında harbetti.
Hristiyanlar da ancak Müslümanları ortadan kaldırmak için, İslâm devletine
karşı kuvvet hazırlayıp hücum ettikleri zaman, onlara karşı hazırlandı ve karşı
tarafın saldırmaya hazır olmamasını fırsat bilerek baskın yapmadı. Aksine,
harbetmeden geri döndü.

Cihadın gayesi gayri müslimleri kuvvet kullanarak İslâma sokmak değil, İslâma
karşı çıkan kuvvet kalmamasını sağlamaktır. Cizye, İslâm
devletinin, gayri müslim vatandaşlarından aldığı cüz’î bir vergidir.
Müslümanların verdiği zekât nisbetinden fazla değildir. Devletin sunduğu
hizmetler karşılığı olarak alınır.

İşte Allah’a
inanmayan, ahireti hesaba katmayan, Allah ve Resulü’nün haram kıldığını haram
tanımayan ve hak dinini din edinmeyenlere, yani kendilerine kitap verilmiş
olanların bir kısmına, açıkçası şu üç sıfatla belirlenmiş olanimansız,
saygısız ve haksız kimselere karşı savaşınız. Ta
ki, kendi elleriyle getirip cizyeyi versinler, küçülmüş oldukları halde. Yani
hak dini olan İslâm’ı kabul etmedikleri takdirde, kendilerine kitap verilmiş
iken hakka karşı gelen, o haksız , saygısız ve saldırganların kuvvetleri
tükenip İslâm eli, İslâm himayesi altına girmeyi ve buna karşılık cizye vermeyi
kabul ve taahhüt edinceye, zimmetlerinde kesinleşmiş olan cizyeyi hazır elden,
içinde bulundukları aşağı durumu unutmadan saygılı bir şekilde verecekleri hale
gelinceye kadar savaşın. Ve böylece onlardan nüfus başına vergi alıp, Allah’a
ve ahirete imandan ayrılmayarak ve harama el uzatmayarak, hakkı hukuku
gözeterek, hak dinin emirlerini yerine getirin. Zira Allah’ı ve ahireti unutup
onların yaptığını yapacak, haram ve helâl tanımayacak, Allah ve Resulü’nün
haram kıldığı şeyleri haram saymayacak, kitap ve sünneti gözetmeyecek, hak dini
ile amel etmeyecek olduktan sonra ne savaş yapmaya, ne de cizye almaya hakkınız
olmadığı âşikârdır. Çünkü bu vasıflar cihad edenlerin değil, kendilerine karşı
harb açılacak olanların özellikleridir. Cizye almanın değil, cizye vermenin
sebepleridir. Böylelerinin hakkı zaten galibiyet değil, mağlubiyettir, cizye
almak değil, cizye vermektir.

“Cizye”, borcunu ödedi demek olan (ceze deynehu) fiilinden bir nevi borç
ödeme anlamını ifade eder. Taahhüt sahibinin kendi ahdi gereğince vereceği
vergi demektir ki, hayatının ve hürriyetlerinin korunması karşılığında
zimmetlerinde terettüp eder ve o şartla ödenmesi gereken bir vergi olur. Bunun
Farsça kelimesinin Arapçası olduğu da söylenmiş ise de bunda şer’î ve hukuki
açıdan dikkate alınması gereken bir özellik yoktur.

The post Bakara/256 ve Tevbe/ 29 ayetleri çelişmiyor mu? İslam hoşgörü dinimi savaş dinimi? first appeared on Ateistlere Cevap.

Nisa/12 ve Enam/165 Çelişmiyor mu? Allah acele eder mi etmez mi, hangisi doğru?

Ateistlere Cevaplar — Tue, 13 Feb 2018 13:52:04 +0000

Nisa/12 ve Enam/165 Çelişmiyor mu? Allah acele eden ve acele etmeyen olarak gösterilir, hangisi doğru?

Sorunun Cevabı

Değerli
kardeşimiz,

a) Nisa
suresinin 12. ayetinde yer alan “Allah Alimdir, Halimdir.” mealindeki
ifade de yer alan “Halim” isminin
asıl manası “kullarına
karşı yumuşak olan”dır.

İkinci
derecede bir manası olan “cezalandırmada acele etmeyen” manasını
alsak yine de Enam suresinin 165. ayetiyle çelişmez. Çünkü, Enam suresinin
165. ayetinde cümlenin meali “Rabbin süratle cezalandırandır.” manasında
değildir. “Şüphesiz senin Rabbin, cezası süratli olandır ve şüphesiz
o çok bağışlayandır, çok merhametlidir.” demektir.

Nisa
suresinde, “Allah’ın kullarına ceza vermekte acele etmediği”ne
vurgu yapılmıştır.

Enam
suresinde ise, ilgili ayetin ifadesi, Allah’ın suçlu olan kullarına “hemen
süratle ceza verdiği” manasına gelmez. Bilakis ayetin
ilgili ifadesi, “Allah’ın bir kimseyi cezalandırdığı
zaman, cezayı süratle verdiği” anlamına gelir. Yani, Allah
bir kimseye ceza vermek istediği zaman hiç bir güç ona mani olamaz ve o cezayı
erteletemez. Bazı meallerde sorudaki şekliyle verilen mana doğru değildir.

b) Önce
şunu karıştırmak çok kötü bir mantık oyunudur. “Dinde zorlama yoktur.” demek,
hiç kimsenin din-vicdan özgürlüğüne müdahale edilmez demektir.

–
İslam dininin “din-vicdan özgürlüğü” prensibi
değişik ayetlerde farklı ifadelerle açıklanmış ve onun önemine vurgu
yapılmıştır. İlgili ifadelerin bir kısmı-meal olarak- şöyledir:

“De ki:
İşte Rabbiniz tarafından hak/gerçek geldi. Artık dileyen iman etsin, dileyen
inkâr etsin.” (Kehf, 18/29)

“Herkesin
kazandığı iyilik kendi lehine, işlediği fenalık kendi aleyhinedir.” (Bakara,
2/286)

“Allah
dileseydi onlar ortak koşamazlardı. Biz seni onlara (dini zorla kabul ettiren) bir bekçi
yapmadık. Sen onlardan sorumlu bir vekil de değilsin.” (Enam, 6/107)

“(Resulüm!) Sen insanlara öğüt ver. Şüphesiz sen yanız öğüt
verensin. Sen onlar üzerinde bir zorba/zorlayıcı değilsin.” (Ğaşiye, 88/21-22)

–
Bu ve benzeri ayetlerde açıkça din-vicdan özgürlüğüne vurgu yapılmıştır.

Kur’an’da
yer alan bu prensibe dayanarak; “Neden İslam dışındaki düşüncelerin
yanlış olduğuna vurgu yapılıyor.” demek abesle meşgul
olmaktır. Çünkü, bir kimseyi kendi düşüncesine zorlamamak ayrı şeydir, o yanlış
düşüncenin yanlışlığını vurgulamak çok farklı şeydir.

–
Eğer İslam dini ile başka doktrin ve düşünceler aynı olsaydı, Kur’an’ın
indirilmesine ne gerek vardı? Madem aynı değil, o halde hangisi hak ise karşı
taraf batıldır.

İşte
Kur’an’da bu pek doğru mantık formülü doğrultusunda -genel muhteva içerisinde- şöyle
bazı ifadeler kullanılmıştır:

“İman edenler salihtir, inkâr edenler fasıktır. İman edenler
doğru yoldadır; inkâr edenler yanlış yoldadır. İman edenler istikametlidir;
inkâr edenler sapıktır. İman edenler takva sahibidir; inkâr edenler zalimdir…”

Kur’an’ın
bir adı da Furkan’dır. Yani hak ile batılı ayıran
kitaptır.

Şimdi
temel amacı doğru yol ile yanlış yolu göstereme, iyi işler yapanlarla kötü
işler yapanları tefrik etmek, mükâfat kazandıran vasıflarla cezayı çektiren
vasıfları ayrı ayrı ortaya koyarak insanları uyarmak suretiyle irşat etmek olan
Kur’an’ın “neden bazılarına kâfir, zalim, fasık, sapık” dediğine
itiraz edip eleştirmenin, gerçekten akıl, ilim, insaf, irfan ve izanla izahı
mümkün değildir.

–
Müşrikler veya diğer kâfirlerle savaşmayı teşvik eden ayetlerin hepsi bizzat
düşmanların başlattığı savaş yıllarına aittir. Tevbe suresindeki ayetlerde de
bu hikmet esastır.

The post Nisa/12 ve Enam/165 Çelişmiyor mu? Allah acele eder mi etmez mi, hangisi doğru? first appeared on Ateistlere Cevap.

Araf 143 ve Enam 162 ayetlerine göre ilk Müslüman kimdir?

Ateistlere Cevaplar — Tue, 13 Feb 2018 13:48:34 +0000

Araf 143 ve Enam 162 ayetlerine göre ilk Müslüman kimdir?

Sorunun Cevabı

İlgili ayetlerin meali:

“De ki: “Şüphesiz, benim namazım, ibâdetlerim, hayatım ve ölümüm âlemlerin Rabbi olan Allah aittir. Onun hiçbir ortağı yoktur. Ben bununla emrolundum ve ben müslümanların ilkiyim.” (Enam, 6/162-153)

“Musa, tâyin ettiğimiz vakitte gelip Rabbi onunla konuşunca: “Rabbim! Bana zatını göster, sana bakayım” dedi. Allah: “Beni asla göremezsin! Fakat şu dağa bak. Eğer o dağ yerinde durabilirse, o zaman sen de beni görebileceksin!” dedi. Rabbi o dağa tecelli edince onu darmadağın etti. Musa da bayılıp düştü. Ayılınca; “Seni noksan sıfatlardan tenzih ederim, sana tevbe ettim, ben iman edenlerin ilkiyim!” dedi.” (Araf, 7/143)

-Bu iki ayette zahiren çelişki gibi görünen ifadeler: Enam:163’te Hz. Peygamberin “ben müslümanların ilkiyim” demesiyle ilgilidir.

“De ki: Ben ilk Müslüman olmakla emrolundum.” (Zümer, 39/12) mealindeki ayette de aynı ifadeler söz konusudur.

Buna mukabil, Araf: 143. ayette ise Hz. Musa’nın “ben iman edenlerin/müminlerin ilkiyim” demesi, bu ayetler arasında görünürde bir çelişki olduğu zannedilmektedir.

Bunun cevabı şudur:

İman kavramı, bütün hak dinlerin ortak paydasını teşkil eden dinin temel unsurlarını ihtiva etmektedir.

İslam ise, bütün emir ve yasaklar konusunda Allah’a tam teslimiyeti ifade etmektedir.

Bu açıdan bakıldığında, iman esaslarını da içine alan İslam kavramı, Hz. Adem’den beri bütün semavi dinlerin ortak unvanıdır.

Buna göre her peygamber elbette kendi devrinde ilk mümin ve ilk Müslümandır. Çünkü her peygamberin kendi döneminde herkesten önce Allah’a iman etmesi ve onunu emirlerine teslim olması sosyolojik olarak da kronolojik bir zorunluluktur.

Buna göre:
– Hz. İbrahim kendi döneminin ilk Müslümanıdır;
– Hz. Musa kendi devrinin ilk Müslümanıdır ve
– Hz. Muhammed de kendi döneminin ilk Müslümanıdır.

Demek ki ilgili ayetler arasında herhangi bir çelişki söz konusu değildir.

The post Araf 143 ve Enam 162 ayetlerine göre ilk Müslüman kimdir? first appeared on Ateistlere Cevap.

Tarık Suresi 7. Ayet (Sözde Çelişki)

Ateistlere Cevaplar — Sun, 11 Feb 2018 11:00:08 +0000

Tarık-Suresi-7.-Ayet-tefsiri

“LÜTFEN SONUNA KADAR OKUYUN”

“Onun için insan neden yaratıldığına bir baksın. Atılan bir sudan yaratıldı. O su, erkeğin sulbü ile kadının göğüs kemikleri arasından çıkar.“(Târık, 86/5-7)

Bu tanımda, meninin yahut yumurta hücresinin çıkış yerleriyle ilgili bir işaret görülmemektedir.“Omurga” veya “sertlik” gibi anlamlara gelen “sulb” sözcüğüyle baba, “göğüsler” anlamına gelen “terâib” sözcüğüyle de anne bedenlerinin üremeyle ilgili nahiyelerinin kastedilmiş olabileceği dikkate alınırsa, son derece nezih bir ifade ile ve dikkatleri sözün asıl amacına yönlendirecek şekilde, cinsel birleşmenin kastedildiği anlaşılabilir.
İnsanın “sulb” ile “teraib” arasından çıkan suyun bir cüzünden yaratıldığını düşünüp, kendisini böyle hakir bir sudan yaratan Allah’ın onu döndürmeğe de yani öldükten sonra yeniden yaratmağa da kadir olduğunu anlaması emredilmiştir.
“Sulb” ve “teraib” üzerinde iki görüş vardır. Birincisine göre ikisi de erkektedir. Sulb, erkeğin bel kemiği, teribenin çoğulu olan teraibise alttan dörder kaburga kemiğidir. İşte insanın cinsel cihazları, bedenin bu ana iskeleti arasında kalır. İnsan bu ana kemikler arasında bulunan cihazlardan tazyikle atılan suyun bir parçasından yaratılır.
İkinci görüşe göre ise “sulb” erkeğe, “teraib” kadına aittir. Yani insanın, erkeğin sülbü ile kadının teraibi arasından çıkan bir sudan, yahut her ikisinin sulb ve teraibi arasından çıkan bir sudan yaratıldığı anlaşılmıştır.
Birinci ihtimale göre insan erkekten atılan bir meniden yaratılmaktadır. Ki insanın cinisini belirleyen de, erkekten atılan meninin milyonlarca parçalarından biri olan meni parçacığıdır. İkinci takdirde de insanın, menideki sperm ile kadındaki yumurtanın birleşmesinden yaratıldığı anlatılmış olur. Özellikle “Hulike min main dafik” âyetinde bir incelik vardır ki o da insanın o tazyikle atılan suyun tamamından değil, bir parçasından yaratıldığı anlatılmaktadır ki gerçekte insan atılan meni içerisindeki milyonlarca spermden sadece birinin, yumurtayı aşılamasıyle yaratılmağa başlar.
Âyet atılgan suyun, sulb ile teraib arasından çıktığını söylüyor. Kur’an’ın söylediğini modern anatomide tasdik ediyor. Zira erkeğin temel üreme organı husye ile kadının temel üreme organı yumurtalık, henüz anne karnındaki ceninin sulb ile teraib arasındaki bölgede oluşur. Daha sonra bunlar aşağı iner. Kadında rahmin yanına yerleşir, erkekte vücud dışına çıkar.
Bunlar asıl yerlerinden aşağı inmekle beraber yine sulb il teraib arasından gelen sinir ve lenf damarlarıyle beslenir. Yani bunların faaliyeti, yine sulb ile teraib arasına bağlıdır.
İşte bu âyetlerde, gözönünde her zaman görülen bu gerçeğe işaret edilerek Allah’ın yaratma kudreti anlatılıyor. Erkekte sperm, kadında yumurta gibi gözle görülmeyen hücreleri yaratıp bunların birleşmesinden yürüyen, gören, düşünen, yapan insan yaratan Allah, onu yeniden yaratamaz mı? Elbette yaratır.
Râzi’nin naklettiği gibi burada bazı inkarcılar Kur’ân’da böyle “atan su”dan bahsedilerek “Sulb ve göğüs kemikleri arasından çıkar.” diye nitelenmesini tenkit etmişler ve demişlerdir ki: “Sulb ve göğüs kemikleri arasından çıkar.”denilmekten maksat, meni bu yerlerden ayrılır, yani dediğiniz gibi husyelerden sulbe doğru oluşur demek ise öyle değildir. Çünkü o, kanın fazlasından doğup oluşur ve bedenin bütün cüzlerinden ayrılır. Hatta her uzuvdan o uzvun huyunu ve özelliğini alır da ondan onların, yani o uzuvların benzeri doğmaya elverişli olur. O’nun için görülür ki, cinsel ilişkide aşırı gidenin bütün uzuvlarını zayıflık kaplar. Eğer maksat, meninin en önemli cüzleri burada oluşur demek ise, bu da zayıftır. Çünkü meninin en önemli cüzleri dimağda gelişir. Bunun delili de meninin görünüşte dimağa benzemesidir. Bir de onu çok harcayanın önce gözlerinde zayıflık ortaya çıkar. Eğer maksat, meninin karar kılıp kaldığı yer burasıdır demek ise bu da zayıftır. Çünkü onun kaldığı yer meni damarlarıdır. Bunlar ise hayalardan itibaren birbirine girmiş girift damarlardır. Eğer maksat, meninin çıkış yeri buradadır demek ise bu da zayıftır. Zira his gösteriyor ki durum öyle değildir.
Yukarıdaki açıklamalardan sonra bu itirazların haksız yere söylenmiş safsatalardan ibaret olduğunu anlamak kolay olur. Bunda sade dimağ işinden ve bir de aşırı gitmenin zararından bahis itibarıyla iki fayda varsa da bunları vesile edinerek yapılan itirazlar boştur ve “sulb ile göğüs kemikleri arasından çıkış”sözünün ifade ettiği mânânın kapsamından gafil olmaktır.
Bir kere meninin doğup oluşması, ayrılması ve uzuvların ondan doğması keyfiyetleri hakkındaki sözler kuruntu ve zayıf zandan ibarettir. Kuşkusuz Allah sözü uyulmaya daha layıktır.
“Sulb ile göğüs kemikleri arası” tabiri, hakikat ve kinayesiyle bütün iç organları ve üreme aygıtını kapsayan ve sinirleri hatta bütün vücudu ve hatta birleşmeyi ifade eden son derece kapsamlı ve bu konuda bütün sırları içine alan en güzel bir tabirdir.
Bilindiği gibi meninin halis meni olarak oluşması, ayrılması ve karar kılması sulbe bağlı olan meni torbacığında neticelenmektedir. Üreme yapması için atması şart olduğu gibi, çıkışının da birleşme halinde döl yolundan rahme doğru, kadının sulbü ve göğüs kemikleri arasında olması şarttır. İnsan bu şekilde yaratılmıştır. Onun için burada “atan su” tabiri mutlak bırakılmayıp bu şarta işaret için bu sıfatla nitelenmiştir.
İkinci olarak, kuşku yok ki en önemli uzuvlar ve hatta bütün uzuvlar, sade bu vazifeyle değil her işle ilgilidir. Bu arada en büyük parçası da dimağdır. Arkada sulb, dimağdan gelen omuriliğin kalesi olduğu gibi, önden gerdan, sine ve bütün dallarıyla göğüs kemikleri de böyledir. Bu şekilde sinir sisteminin dayanağı olan “sulb ile göğüs kemikleri arası” bir de her canlıda daima uyanık olan ve ihtiyaçlarının tamamlanmasına ve giderilmesine memur edilmiş tabii ve doğuştan var olan bir meyli ifade eder. Bu bakımdan da şunu söyleyelim ki:
Bizim ihtiyaçlarımızı gidermek için hazırlanmış olan eşyadan beyin merkezinde meydana gelen tesir, daima bu tesirin meydana geldiği sırada iç organların bulunduğu hale göre olur. Mesela, görme ve koklama duyusuna bir yiyecek sunulduğu zaman, mide ona son derece muhtaç durumda kalmış ise onun algılanması lezzetli ve elde etme arzusu kuvvetli olur. Oysa mide dolgun bulunduğu zaman aynı yiyeceği nefis ihmal eder veya tiksinir de algılama merkezi o canlıda onu uzaklaştırmaya mahsus hareketler meydana getirir. İşte bu hal, üreme vazifesine mahsus fiillerde ve daha diğerlerinde de olur. Bundan anlaşılır ki algılama merkezinin yabancı cisimler etkisine ait hükmü, onların iç uzuvlar için önemli olması veya olmamasıyla bir paralellik arzetmektedir. Bu hükmün meydana gelmesi için, dış duyularla algılanan ve sinirlerden algı merkezine geçen tesirin derhal bu merkezden iç uzuvlara yansıması da zorunlu olmak gerekir. Bu hal zorunlu olmakla beraber bu etkilenme yalnız kendisine ihtiyaç duyulan uzva yansımakla kalmaz bütün sinir sistemine yayılır, şimşek gibi büyük bir hızla uzuvların hepsini etkiler.
Bir yırtıcı hayvan, mesela bir kurt farz edelim, bir yerde bulunuyor ki, bulunduğu yerden hem dişisini hem de bir koyunu aynı anda görmesi mümkün oluyor. Duyular, beyne ancak bu iki hayvanın dış şeklinin etkisini nakleder. Bunun üzerine beyinden çıkacak hüküm de iki türlü olur. Çünkü dişisini görmekle üreme uzuvları uyanır, koyunu görmekle de yemek arzusu uyanır. Eğer kurtta yemek ihtiyacı hakim ise, önce koyunu avlayıp yemek için saldırır. Eğer cinsel ilişki ihtiyacı ağır basarsa dişisine saldırır. Buna “Bu şekilde farklı iki tesirin olması, farklı iki hayvandan olduğu içindir.” diye itiraz etmenin mânâsı da yoktur. Çünkü bu farklılık, sırf o iki etkinin aynı anda ulaştığı iki organın farklılıığndan meydana geliyor. Kurt iğdiş olsaydı, kuşkusuz dişisini bırakıp avına koşacaktı. Bir koyunu bir taraftan bir kurt, bir taraftan da bir koç görseydi kurt yemeğe, koç aşmaya koşacaktı.
Bunlar gibi daha birçok misalden anlaşılır ki, bir şeyden iki ayrı uzuvdaki etkisine göre farklı iki hüküm çıkar. Biri erkek biri dişi iki kaplanı bir araya getirsek, bunlar birbirleriyle cinsel ilişkide bulunma arzusu duydukları zamanın dışında birbirinden kaçınır, böyle bir zamanda ise yanaşırlar. Aralarında ortak olan bu etki öncekinin aksine olur.
Demek ki, aynı etkilerden iç uzuvların durumuna göre farklı fiiller oluştuğu, bunların her zaman bütün uzuvlara aynı anda yansıdığı ve ihtiyacı daha fazla olan uzvun beyne, bu tesiri diğerlerinden daha şiddetle geri çevirdiği kesindir. İç uzuvların isteklerine dair algı merkezine vuku bulan duyurudan ve bu isteklerin yerine getirilmesi için hazırlanan fiillerden zihinsel belirtiler meydana gelir. Her ne zaman canlı, bu isteklerin algılanması ile bunların yerine getirilmesine mahsus hareket arasında bir zaman geçirmezse, onun fiilleri başka değil, sadece ilham kuvveti (estinque)nden meydana çıkar. Zira yalnız bu ilham kuvvetidir ki, terkipçe en aşağı derecede bulunan canlıların fiilleri bununla tamam olduğu gibi, terkipçe en mükemmel olan canlılar, hatta doğumundan hemen sonra insan da böyledir.
Fakat beyin gelişip zihin sağlamlaşmaya başladıkça insan kendisini tanımaya başlar,Bu vazifeler gelişmede en yüksek dereceye ulaştığı zaman, iç organların etkisinin beyin üzerinde önceki gibi otoritesi kalmaz. O vakit evvvelki ihtiyaçlardan hemen yapılan fiiller zihin kuvveti ile türlü şekillerde nevilenmiş olur. Bu kuvvetten öyle yeni ihtiyaçlar ortaya çıkar ki, bunların, o gayesi hayatı korumak olan ihtiyaçlarla ilgili olmadığı açık olur. Bu şekilde hayattan fedakarlığı gerektiren bu zihinsel ihtiyaçları ya kendinden başka gaye gözetmeyen boş, oyun ve eğlence zevkinden ibaret bir düşüş ve aklî ve bedeni bir kötüye kullanış olur; bunlar,

“Dinlerini oyun ve eğlence edinenler.” (A’râf, 7/51)

dir. Yahut kendinden fedakârlık ederek Allah’ın kullarına yararlı olmak için Hak yolunda can feda etmek derecesine kadar varacak ilâhî bir olgunluk gayesini hedef edinen yüksek bir ruhani zevk olur ki, bunlar da

“Onlara mühürlü halis sudan içirilir. Onun sonu misk kokar.”(Mutaffifîn, 83/26)

diye anlatılanlardır.
Bu ihtiyaçların da sinir sistemine intikal etme durumları öncekilerin intikal ediş şeklinden farklı olmaz. Bu şekilde bu kuvvetin iç uzuvlarda da bağ ve dalları vardır ki bunlar sulb ve göğüs kemikleri arasıdır. Bu hikmet ile de yüce Allah “sulb ve göğüs kemikleri“ni özellikle zikretmiştir. Bundan da anlaşılır ki, dimağa işaret edilmemiş diye sulb ve göğüs kemikleri arasından bahsedilmiş olmasına itiraz eden inkârcılar, bunların sinir sistemi ile ilgisini ve sinir sisteminin dimağa ait olduğunu bilmediklerinden dolayı o lafları söylemişler ve imanları olmadığı için ilâhî kelâmın irşatlarından yoksun kalmışlardır.
Bu şekilde insanın nutfeden yaratılışına dikkatleri çekmenin yararı da pek büyüktür. Çünkü yukarıda da hatırlattığımız gibi bu, insana kendini tanıtacak ve üzerinde koruyup gözetici tek üstün varlık olan Yüce Allah’ın yaratıcılığını ve kudretini anlatacak en açık delillerdendir.
İLK OLARAK, İnsan sûresinin başında da geçtiği gibi, insan vücudunda enteresan terkipler çoktur. Dolayısıyla onun sümük gibi değersiz ve basit görünen bir maddeden yaratılışı, dilediği gibi hareket eden güçlü yaratıcının varlığını ve gücünü gösteren en büyük delildir. Bir nutfenin düşünen, bakan, akıl eden, koruyan ve yüce değerlere sahip olan bir insan haline getirilmesi ne büyük yaratıcılık ve güçlülüktür?!…
İKİNCİ OLARAK, insan kendi hallerini başkalarının hallerinden daha iyi anlar ve görür. Onun için bu delil olmada daha tamamlayıcı bir yol oynar.
ÜÇÜNCÜ OLARAK, insan bu halleri hem kendi evladında hem de diğer canlıların doğumlarında devamlı olarak gözleyebilmektedir. Onun için bunun, dilediğini yapan bir yaratıcının varlığına delil olması daha kuvvetlidir.
DÖRDÜNCÜ OLARAK, bunun delil olarak kullanılması, hikmet sahibi bir koruyucu ve dilediğini yapan bir yaratıcının varlığını kesin olarak gösterdiği gibi, aynı şekilde bu, öldükten sonra dirilmenin ve haşir ve neşrin doğru olduğuna da kesin delildir. Çünkü insanın sonradan yaratılışı anne ve babasının vücudunda ve hatta bütün âlemde dağılmış olan cüzlerin bir araya getirilmesi ve ona ruh üfürülmesi sebebiyle olduğu için, onu öyle toplayıp düzeltmek suretiyle de düzgün bir insan yapan yaratıcının kudreti düşünülünce, ölüm ile o cüzlerin dağılmasından sonra onları bir araya getirmeye ve önceki gibi düzgün yaratıklar yapmaya gücü yettiğini itiraf elbette gerekli olur.
Onun için buyruluyor ki: Kuşkusuz o yaratıcının onu geri döndürmeye elbette gücü yeter. Yani bu yaratılış şekline gerek bir bütün olarak ve gerek ayrıntılarıyla bakılınca insanı başlangıçta yaratanın tekrar geri döndürmeye gücü yettiği, onu ölümle çevirip yeniden dirilterek huzuruna dikmeye ve o suretle kendini tanıtmaya kadir olduğu anlaşılır ve bu şekilde size onu haber verir.
Burada “Ancak ona döndürüleceksiniz.” (Bakara, 2/245) mânâsını ifade eden bu geri döndürüş, insanın Müminûn sûresinde anlatılan yaratılışının dokuz aşamasından sekizinci ve dokuzuncu mertebe olarak

“Sonra siz bundan sonra muhakkak öleceksiniz. Sonra da muhakkak siz kıyamet günü diriltileceksiniz.”(Mü’minûn, 23/15-16)

âyetleriyle haber verilen ölüm ve kıyamet günü yeniden dirilme aşamalarını anlatmaktadır.

The post Tarık Suresi 7. Ayet (Sözde Çelişki) first appeared on Ateistlere Cevap.